شمارهٔ ۸۳۸

هوش مصنوعی: من دشت را به خاطر زیبایی‌اش شبیه به باغ گلستان می‌بینم و گل را در آغوش آسمان از گرد و غبار حرکتش مشاهده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: امشب در دل یاد گرمی‌های او را داشتم و تا صبح پروانه‌ای را در نور مشاهده کردم.

هوش مصنوعی: در دوران پیری، یاد کسی همچون بهار در خاطرم زنده است. لذت وصل در غروب را تجربه کرده‌ام، اما صبحی را که در غم جدایی است، نیز دیده‌ام.

هوش مصنوعی: در کنار جوی آب، دلم را به رنگ نخل و درخت سرو پر کرده‌ام، چون یاد قامت او را با ناز و غمزه‌ای پرزرق و برق مشاهده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: دلم بار دیگر در غم دوری گل، پیراهنی شبیه به غنچه دارد که دکمه‌های چاک گریبانش را دیده‌ام.