شمارهٔ ۹۱۳

هوش مصنوعی: شبی که به یاد آن مهتاب فشار می‌آورم بر دل، اشک‌هایم به مانند ستاره‌هایی از چشمانم می‌ریزد وقتی که بر مژگانم فشار می‌آورم.

هوش مصنوعی: اگر سر من مانند جاده‌ای باشد که در کنار دامن خانه قرار دارد، باید پا را در راه اطاعت از خدا بگذارم.

هوش مصنوعی: اهل دانش و آگاهی کمتر از معنی واقعی چیزی می‌دانند، آن‌ها تنها به ظاهر زیبا و کلمات رنگین توجه می‌کنند. من هم با اشتیاق و علاقه به روح لطیف آن موضوع نزدیک می‌شوم.

هوش مصنوعی: من با دل‌دردی که به خاطر تو دارم، احساس سنگینی می‌کنم و در خلوت خودم، به تو فشاری مضاعف وارد می‌آورم.

هوش مصنوعی: در مهمانی امتحان، وقتی که ناتوانی‌ام به من قدرتی بدهد، می‌توانم به راحتی تخم فولاد را فشار دهم.

هوش مصنوعی: من از نعمت‌های دینی و معنوی زندگی بهره‌مندم و اگر به دامان کسی که از آتش جهنم ناامیدم و دلگرم هستم، فشار بیاورم، آتش جهنم را هم تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: در زمانی که من به پیشرفت و کامیابی دست پیدا می‌کنم، لقمه‌ای خوشمزه و بدون عیب به دست می‌آورم؛ به شرطی که بتوانم بر مشکلات و ناملایمات زندگی غلبه کنم و فشارهای آن را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: زمین به مانند آسمان در حال شادی و رقص است، اگر من دل خود را در چرخش زمان فشرده کنم.