شمارهٔ ۵۱۲

هوش مصنوعی: در لحظه‌های اضطراب و ناراحتی، مانند موجی که بر سراب می‌خیزد، دل کسی که در غم زلف تو می‌پیچد و خود را گرفتار می‌کند، هرگز آرامش و سکون نمی‌یابد و آب را نمی‌نوشد.

هوش مصنوعی: شبی که اشک‌های غم بر چشمانم می‌ریختند و دل را از درد پر کرده بودند، حتی جگرم هم طاقت نیاورد و نتوانستم از خونی که از آن جگر می‌ریخت بنوشم.

هوش مصنوعی: دل، ظرفیت دریافت درد از اعضای دیگر را دارد، اما در این میان، تنها فردی خاص و منتخب است که از این آسیب‌ها آسیب نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: چرا مثل یک غنچه بوی گل از دهانش می‌آید، در حالی که اگر معشوقه‌ام خوش‌زبان باشد، نباید بوی گلاب را بچشد؟

هوش مصنوعی: بلندپروازی و شجاعت یار را تحسین می‌کنم؛ چرا که برای من هیچ چیزی مهم‌تر از این نیست که دل پر از درد و خون‌ینم را همچنان قوی و پایدار نگه‌دارم و اجازه ندهم که آب زندگی‌ام بُرُد.

هوش مصنوعی: انسانی که ساده دلانه به مشکلات و غم‌های روزگار فکر می‌کند، از لذت‌های زندگی مثل نوشیدن شراب خالص و خوشگوار و بهره‌مندی از زیبایی‌های دنیا غافل می‌شود.