شمارهٔ ۸۴۴

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌گذارم که صدای دل‌سوخته‌ام لحظه‌ای خاموش بماند و به تنم تنها یک گریبان از پیراهن بپوشم.

هوش مصنوعی: از شدت حسرت و افسوس بر سر زیبایی‌های بی‌نظیر عشق، به اندازه‌ای خاک می‌ریزم که حتی در دشت جنون، گردی بر زمین باقی نگذارم.

هوش مصنوعی: من هرگز اجازه نمی‌دهم که عشق یوسف به غیرت من لطمه بزند و در حالی که چشمانم پر از اشک است، او را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: من از امواج درد و اندوه می‌خواهم دل غمگین خود را صیقل دهم و نمی‌گذارم که این آینه در زنگار و کثیفی فرو برود.

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که با اشک‌های بسیار و مانند لاله، به دور از محوطه‌ی جسمانی خود، هیچ دیواری نتوانم بگذارم.