شمارهٔ ۵۴۷

هوش مصنوعی: رازها باید در دل نگه داشته شوند و تنها در دل کسی که می‌تواند آن‌ها را بخواند، فاش گردند. مانند غنچه‌ای که به زیبایی و سرخوشی درون خود را پنهان کرده و در عین حال لبخند بر لب دارد.

هوش مصنوعی: قطره‌ای از رنگ بی‌نظیر او، هر چقدر هم که طرح‌ها و نقوش متنوعی بر صفحهٔ وجود داشته باشد، نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: آن کسی که دل مرا به آتش می‌کشد، اگر یک بار از جام بنوشد، دیگر از آن نمی‌تواند جدا شود و برایش تبدیل به بلای زندگی خواهد شد.

هوش مصنوعی: زیبایی به جز در چهره او در هیچ جایی دیده نمی‌شود، مثل اینکه موریانه بر روی دست سلیمان نشسته است.

هوش مصنوعی: غم کالایی است که در دل من انباشته شده است، حسنی که برای تو در بازار ارزانی دارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که با زلف کج تو روبرو شود، به شدت دچار حسرت و غم می‌شود، چنانکه انگار بر لبش زنجیر فغان و شیون آویخته است.

هوش مصنوعی: دل چنان شایق است که همچون پروانه‌ای به دنبال عشق، شراب، معشوق و نور شمع می‌گردد و در شب‌های پرنور، شاداب و سرمست است.