شمارهٔ ۹۹۲

هوش مصنوعی: آهسته آهسته می‌گوید که شایسته نیست انسان‌های بزرگ و با ارزش در دنیای پست و بی‌ارزش محصور بمانند، مانند قطره‌ای که در مکانی محدود حبس شده و از درخشندگی و ارزش واقعی خود دور شده است.

هوش مصنوعی: سپاسگزار ناتوانی‌ها باش، زیرا این ناتوانی‌ها موجب می‌شود که زیبایی و کمال در مقام‌های مختلف به دست آید، حتی اگر خود را ضعیف احساس کنی.

هوش مصنوعی: فقر در مکتب کسانی که به خدا توکل دارند، به مانند ماده‌ای باارزش است؛ چرا که در دنیای ما، به خاک تبدیل شدن و سپس به طلا بدل شدن، نشانه‌ای از ارزش و برکت به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: هر زمان که می‌توانی، خودت را کمتر از آنچه که هستی بشمار، زیرا در خاطر خود، به یاد آوردن بهبودی‌ها و تغییرات مثبت مهم‌تر است.

هوش مصنوعی: ای ظالم، به این فکر کن که سرانجام آتش سوزانک تو هم ناچار به خاکستر شدن خواهد بود.

هوش مصنوعی: ای شیخ! شاید برای تو امکان نداشته باشد که آدم خوبی بشوی، اما این هم که تا این اندازه بی‌خود و احمق بمانی، برای تو قابل پذیرش نیست.

هوش مصنوعی: دل را ز خود جدا کردن و رنج کشیدن، نشان خود قرار ده! ای کسی که همانند حقیقت، سبب به‌وجود آمدن شادی و لذت می‌شوی.

هوش مصنوعی: وقتی که موی تو سفید شد و به دوران تنهایی و آرامش قدم گذاشتی، جایز نیست که به حلقهٔ در هر کس و ناکسی درآیی و خودت را در معرض مشکلات قرار دهی.

هوش مصنوعی: ای دل، مواظب باش که از خودت نرنجی و خونت را نخور؛ زیرا بدتر از کافر شدن، ناسپاسی نسبت به نعمت‌هایی است که داریم.

هوش مصنوعی: من چشمی دارم که با سرمه‌اش مرا مانند جویا به خاک راه آل پیغمبر می‌برد.