شمارهٔ ۸۴۲

هوش مصنوعی: امشب از درون پر از سوز و اندوه، برایت شعله‌وری ایجاد می‌کنم. ای دل غمگین، باغت را با زیبایی گل‌های داغ پر می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای دل، حالا که بی‌مهر هستی و آرامش داری، من دوباره به یاد درد و رنج تو می‌افتم و به سراغ آن می‌روم.

هوش مصنوعی: امشب از خون دل خود روغنی می سازم و با آن چراغ تو را روشن می کنم، ای داغی که درد غیرسوز تو را به دل دارم و غمگینم.

هوش مصنوعی: آخر ای بی مهر، ما در انتظار شماییم. دلِ شما می‌سوزد و من از شدت عشق، در دریای غم و اندوه می‌تپم، چنان‌که داغ عشق شما را بر دل خود احساس می‌کنم.