شمارهٔ ۱۰۷۴

هوش مصنوعی: دل‌تنگی و ناراحتی‌ام را با زلف کسی که چهره‌اش مرا درگیر کرده و احساساتم را به هم ریخته، باز می‌کنم. در واقع، خودم را در پیچی و تاب زنجیری که او به وجود آورده، گرفتار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: زخم‌هایم را چون آغوشی پر از شادی می‌گشاید، چرا که شوق و اشتیاقی به‌قدری در دلم جا گرفته است که به‌مانند شمشیر کسی درخشان و تند است.

هوش مصنوعی: در عشق آن‌قدر صادق و یکرنگ هستم که چهره‌ام در آینه به خاطر محبت به کسی، مانند تصویری از او می‌شود.

هوش مصنوعی: گفت‌وگوی افرادی که در غفلت به سر می‌برند، ارزشی ندارد و خواب لطیفی که دارند، قابل تعبیر و تفسیر نیست.

هوش مصنوعی: دلم از حسدی که دارم به شدت می‌تپد و می‌خواهد بداند که این احساس تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند. در واقع، اشاره به این دارد که در این جنگ و درگیری‌ها، دیگران چگونه در تنگنای دقت و خطر قرار گرفته‌اند.