شمارهٔ ۵۱۱

هوش مصنوعی: آیا می‌توانم بگذارم که شرم و حیا مانع سوزش و درد دل من شود؟ آیا درمان عشق و تب من از عرق شرم به‌دست می‌آید؟

هوش مصنوعی: هرچه دارم، از جمله دین و دل، را فدای تو می‌کنم، شاید که تو نرم و مهربان شوی. برای به دست آوردن محبتت، به سختی و صبر بسیار متوسل می‌شوم تا شاید به عشق تو برسم.

هوش مصنوعی: از تابش چهره‌اش آینه مانند مومی نرم می‌شود و آب به شکل خورشید در می‌آید، درست مثل من که وقتی از شراب مست می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که با ناز و زیبایی خود برمی‌خیزی، حتی به طور شوخی و بازیگوشی، شرم و حیا از زیبایی و وقار تو سر می‌زند.

هوش مصنوعی: بید مجنون به خاطر احساس حقارت و سرافکندگی‌اش، قد و قامت سرو را در نزد خود می‌بیند و او را همچون درختی شرمگین می‌پندارد.

هوش مصنوعی: دل او با روشنایی یقین روشن شده است، مانند شمعی که از آتش عشق می‌درخشد، و انسان‌ها را به سوی خود جذب می‌کند، مانند کسی که در آتش عشق غرق شده و به جمع دیگران می‌پیوندد.