شمارهٔ ۱۰۷۰

هوش مصنوعی: دلتنگی و شور جنونم مرا به بیابانی کشاند که در آن نه آسمانی وجود دارد و نه دلی برای پناه بردن.

هوش مصنوعی: در وجود من، شوق و آرزو به پاخشید و به دنبال آزادی و گشت و گذار در بیابان‌هاست. دلی پرقدرت و شجاع دارم که همچون شیر در میان نی‌ها، با غرور و قوت زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: در شب وصال و دیدار محبوب، چه نیازی به نوشیدن شراب و سرخوشی است؟ همین که لب و دندان محبوب را ببینم، برایم کافی است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر یاد نگاه او به شدت می‌لرزد، مانند هزاران خنجری که از مژگان او بر من فرود می‌آید و در این حالت، نه تنها من دچار درد هستم، بلکه جانم هم در این وضعیت احساس رنج می‌کند.