شمارهٔ ۵۹۷

جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹۷

بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود

شاخ و برگ نخل همچون ریشه ای در خاک بود

محفلم را از صفا امشب منور داشت می

تا سحرگه شمع بزمم شعلهٔ ادراک بود

صد هزاران فیض از هر قطره می اندوخت دل

بود همت؛ همت می، دست؛ دست تاک بود

شمارهٔ ۵۹۶: رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند شمارهٔ ۵۹۸: زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: چکامه

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود

شاخ و برگ نخل همچون ریشه ای در خاک بود

هوش مصنوعی: ناله‌های من امشب باعث شده است که هوا سیاه و غم‌انگیز شود. شاخ و برگ درخت نخل انگار به عمق زمین و ریشه‌اش متصل شده و در خاک به حالت نامناسبی قرار گرفته است.

محفلم را از صفا امشب منور داشت می

تا سحرگه شمع بزمم شعلهٔ ادراک بود

هوش مصنوعی: امشب با حضور یک می‌نوش، محفل من روشن و شاداب بود. تا صبح، شمع جشن من نماد درک و فهم عمیق بود.

صد هزاران فیض از هر قطره می اندوخت دل

بود همت؛ همت می، دست؛ دست تاک بود

هوش مصنوعی: دل با عزم و اراده، از هر قطره نوشیدنی هزاران نعمت و برکت جمع می‌کند؛ این همت، به مانند دستی است که به سمت تاک (درخت انگور) دراز شده است.