شمارهٔ ۸۵۳

هوش مصنوعی: لحظه‌ای را تصور کن که من با جاذبه و جذابیت او، دل شاد و خوشحالی می‌سازم؛ به‌طوری که تحت تأثیر ستم و بی‌رحمی‌اش، دلش را به سمت ناامیدی و درد می‌برم.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم آن پرنده‌های دل‌هایم را که به دور تو می‌چرخاندم و آزاد می‌کردم، اکنون در دام موهای تو ببینم؟

هوش مصنوعی: گاهی نگاهش را می‌دزدیدم و دل می‌بردم، گاه هم با نگاهش دل را به دست می‌آوردم و در فن دلبری مهارت می‌گرفتم.

هوش مصنوعی: وقتی دلش را می‌دیدم که به خاطر بی‌تابی عاشقانه‌اش نسبت به اندکی بی‌مهری و جفا به شدت نگران و آشفته است، فریاد و ناله‌ام را بلند می‌کردم.

هوش مصنوعی: در جمع دوستانه‌ام، سکوت به من طعنه می‌زند. اگر من هم می‌توانستم صحبت کنم، به اعتراض و فریاد می‌پرداختم.

هوش مصنوعی: این اضطراب من به زمان حال مربوط نمی‌شود؛ بلکه به یاد چیزی است که مانند جوهری که در میان فولاد پخش می‌شود، در گذشته به آن پرداخته‌ام.