شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: وقتی دلبرم را از دست داده‌ام، چقدر درد و غم در دلم هست. اشک‌های من چون به دریا برسند، مانند سیلابی طغیانی می‌شود و شور و هیجان خاصی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: دل من بسیار دلگیر و نگران است و در این حال، همچون سلیمان در دشت بی‌پایان دلتنگی، احساس می‌کنم که صداها و جنبش‌ها در این جا به قدری شدید است که می‌تواند شور و شوق عظیم را به وجود آورد.

هوش مصنوعی: وقتی تیغش مانند آب نرم و روان شود، ساقی برایم پیمانه‌ای از زخم‌هایم می‌آورد و صدای نوشیدنی‌ای از لب زخمی‌ام بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: من را با نشتر به شریان می‌زنند و تو با ناخن بر دل زخم می‌زنی؛ صدایی بگذارد که از لب طنبور بلند شود و دل را به تکان آورد.

هوش مصنوعی: او که با یادش زخم دلم تازه می‌شود، زیبایی‌اش مانند لبی که شکر می‌ریزد بر زخم‌ها، در دلم حس می‌شود و مرا به شوق می‌آورد.