خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : اوّلِ دفتر به نام ایزدِ دانا

غزل شمارهٔ ۲ : ای نفسِ خرّمِ بادِ صبا

غزل شمارهٔ ۳ : روی تو خوش می‌نماید آینهٔ ما

غزل شمارهٔ ۴ : اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

غزل شمارهٔ ۵ : شب فراق نخواهم دَواج دیبا را

غزل شمارهٔ ۶ : پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را

غزل شمارهٔ ۷ : مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا

غزل شمارهٔ ۸ : ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را

غزلِ شمارهٔ ۹ : گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را

غزل شمارهٔ ۱۰ : با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را

غزل شمارهٔ ۱۱ : وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را

غزل شمارهٔ ۱۲ : دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

غزل شمارهٔ ۱۳ : وه که گر من بازبینم روی یار خویش را

غزل شمارهٔ ۱۴ : امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را

غزل شمارهٔ ۱۵ : برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را

غزل شمارهٔ ۱۶ : تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

غزل شمارهٔ ۱۷ : چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

غزل شمارهٔ ۱۸ : ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را

غزل شمارهٔ ۱۹ : کمانِ سخت که داد آن لطیف بازو را؟

غزل شمارهٔ ۲۰ : لاابالی چه کند دفتر دانایی را؟

غزل شمارهٔ ۲۱ : تفاوتی نکند قدر پادشایی را

غزل شمارهٔ ۲۲ : من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را

غزل شمارهٔ ۲۳ : رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما

غزل شمارهٔ ۲۴ : وقتی دل سودایی، می‌رفت به بُستان‌ها

غزل شمارهٔ ۲۵ : اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب

غزل شمارهٔ ۲۶ : ما را همه شب نمی‌برد خواب

غزل شمارهٔ ۲۷ : ماه‌رویا! روی خوب از من متاب

غزل شمارهٔ ۲۸ : سرمست درآمد از خرابات

غزل شمارهٔ ۲۹ : متناسبند و موزون حرکات دلفریبت

غزل شمارهٔ ۳۰ : هر که خصم اندر او کمند انداخت

غزل شمارهٔ ۳۱ : چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت

غزل شمارهٔ ۳۲ : معلمت همه شوخی و دلبری آموخت

غزل شمارهٔ ۳۳ : کهن شود همه‌کس را به روزگار ارادت

غزل شمارهٔ ۳۴ : دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

غزل شمارهٔ ۳۵ : دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

غزل شمارهٔ ۳۶ : بنده‌وار آمدم به زنهارت

غزل شمارهٔ ۳۷ : مپندار از لب شیرین عبارت

غزل شمارهٔ ۳۸ : چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه‌انگیزت

غزل شمارهٔ ۳۹ : بی‌تو حرام است به خلوت نشست

غزل شمارهٔ ۴۰ : چنان به موی تو آشفته‌ام، به بوی تو مست

غزل شمارهٔ ۴۱ : دیر آمدی ای نگار سرمست

غزل شمارهٔ ۴۲ : نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست

غزل شمارهٔ ۴۳ : اگر مراد تو ای دوست بی‌مرادی ماست

غزل شمارهٔ ۴۴ : بوی گل و بانگ مرغ برخاست

غزل شمارهٔ ۴۵ : خوش می‌رود این پسر که برخاست

غزل شمارهٔ ۴۶ : دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست

غزل شمارهٔ ۴۷ : سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست

غزل شمارهٔ ۴۸ : صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست

غزل شمارهٔ ۴۹ : خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

غزل شمارهٔ ۵۰ : عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست

غزل شمارهٔ ۵۱ : آن نه زلف است و بناگوش که روز‌است و شب‌است

غزل شمارهٔ ۵۲ : آن ماه دو هفته در نقاب است؟

غزل شمارهٔ ۵۳ : دیدارِ تو حلِّ مشکلات است

غزل شمارهٔ ۵۴ : سرو چمن پیش اعتدال تو پست است

غزل شمارهٔ ۵۵ : مجنون عشق را دگر امروز حالت است

غزل شمارهٔ ۵۶ : ای کآب زندگانی من در دهان توست

غزل شمارهٔ ۵۷ : هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست

غزل شمارهٔ ۵۸ : اتفاقم به سر کوی کسی افتاده‌ست

غزل شمارهٔ ۵۹ : آن تویی یا سرو بستانی به رفتار آمده‌ست

غزل شمارهٔ ۶۰ : شب فراق، که داند که تا سحر چندست؟

غزل شمارهٔ ۶۱ : افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده‌ست

غزل شمارهٔ ۶۲ : اِی لُعبتِ خندان لبِ لَعلَت که مَزیده‌ست؟

غزل شمارهٔ ۶۳ : از هرچه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است

غزل شمارهٔ ۶۴ : این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر است

غزل شمارهٔ ۶۵ : عیب یاران و دوستان هنر است

غزل شمارهٔ ۶۶ : هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

غزل شمارهٔ ۶۷ : فریاد من از فراق یار است

غزل شمارهٔ ۶۸ : چشمت خوش است و بر اثر خواب خوش‌تر است

غزل شمارهٔ ۶۹ : عشرت خوش است و بر طرف جوی خوشترست

غزل شمارهٔ ۷۰ : ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست

غزل شمارهٔ ۷۱ : دلی که عاشق و صابر بوَد، مگر سنگ است

غزل شمارهٔ ۷۲ : پای سرو بوستانی در گِل است

غزل شمارهٔ ۷۳ : دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکل‌ست

غزل شمارهٔ ۷۴ : شراب از دست خوبان سلسبیل‌ست

غزل شمارهٔ ۷۵ : کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است

غزل شمارهٔ ۷۶ : یارا بهشت صحبت یاران همدم است

غزل شمارهٔ ۷۷ : بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است

غزل شمارهٔ ۷۸ : امشب به راستی شب ما روز روشن است

غزل شمارهٔ ۷۹ : این باد بهار بوستان است؟

غزل شمارهٔ ۸۰ : این خط شریف از آن بنان است

غزل شمارهٔ ۸۱ : چه روی است آن که پیشِ کاروان است؟

غزل شمارهٔ ۸۲ : هزار سختی اگر بر من آید، آسان است

غزل شمارهٔ ۸۳ : مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

غزل شمارهٔ ۸۴ : ز من مپرس که در دست او دلت چون است

غزل شمارهٔ ۸۵ : با همه مهر و با منش کین‌ست

غزل شمارهٔ ۸۶ : بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

غزل شمارهٔ ۸۷ : گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

غزل شمارهٔ ۸۸ : با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

غزل شمارهٔ ۸۹ : بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

غزل شمارهٔ ۹۰ : سرمست درآمد از درم دوست

غزل شمارهٔ ۹۱ : سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

غزل شمارهٔ ۹۲ : کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

غزل شمارهٔ ۹۳ : یار من آن که لطف خداوند یار اوست

غزل شمارهٔ ۹۴ : خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

غزل شمارهٔ ۹۵ : آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

غزل شمارهٔ ۹۶ : ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

غزل شمارهٔ ۹۷ : صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

غزل شمارهٔ ۹۸ : گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

غزل شمارهٔ ۹۹ : صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : گر صبر دل از تو هست و گر نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست

غزلِ شمارهٔ ۱۱۸ : جان ندارد هر که جانانیش نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : چو تُرک دل‌بر من شاهدی به شنگی نیست

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : خسرو آنست که در صحبت او شیرینی‌ست

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : دوش دور از رویت ای جان، جانم از غم تاب داشت

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : دوشم آن سنگ دل پریشان داشت

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : خیال روی توام، دوش در نظر می‌گشت

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : دلی که دید، که پیرامُن خطر می‌گشت؟

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : آن را که میسر نشود صبر و قناعت

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : عشق در دل ماند و یار از دست رفت

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : آن شکرخنده که پُر نوش دهانی دارد

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : بازت ندانم از سر پیمان ما که برد

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : انصاف نبود آن رخ دل‌بند نهان کرد

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : باد آمد و بوی عنبر آورد

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : زنده شود هر که پیش دوست بمیرد

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : کدام چاره سگالم که با تو درگیرد

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : دلم دل از هوس یار بر نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : کسی به عیب من از خویشتن نپردازد

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : به حدیث در نیایی که لبت شکر نریزد

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : آه اگر دستِ دلِ من به تمنا نرسد

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : گر آن مراد، شبی در کنار ما باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : شورش بلبلان سحر باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : سَرِ جانان ندارد هر که او را خوفِ جان باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : نظر خدای‌بینان طلب هوا نباشد

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : با کاروان مصری چندین شکر نباشد

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : تا حال مَنت خبر نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : چه کسی؟ که هیچ کس را به تو بر نظر نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : آن به که نظر باشد و گفتار نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : جنگ از طرف دوست دل‌آزار نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : تو را نادیدن ما غم نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : گر گویمت که سروی سرو این چنین نباشد

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : اگر سروی به بالای تو باشد

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : در پای تو افتادن شایسته دمی باشد

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : تو را خود یک زمان با ما سر صحرا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بِکُشد

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : خواب خوش من ای پسر دست‌خوش خیال شد

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : امروز در فراق تو دیگر به شام شد

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : آن را که غمی چون غم من نیست چه داند

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : آن سرو که گویند به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : کسی که روی تو دیده‌ست حال من داند

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : دلم خیال تو را رهنمای می‌داند

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : مجلس ما دگر امروز به بُستان ماند

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : حُسن تو دایم بدین قرار نمانَد

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : عیب جویانم حکایت پیش جانان گفته‌اند

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : گلبنان پیرایه بر خود کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند؟

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : درخت، غنچه برآورد و بلبلان مستند

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : پیش رویت دگران صورتِ بر دیوارند

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : روندگانِ مقیم از بلا نپرهیزند

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : آفتاب از کوه سر بر می‌زند

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : توانگران که به جنب سرای درویشند

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : یار باید که هر چه یار کند

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : میل بین کآن سروبالا می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : زلف او بر رخ چو جولان می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : یار با ما بی‌وفایی می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : هر که بی‌او زندگانی می‌کند

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : شوخی مکن ای یار که صاحب‌نظرانند

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : این جا شکری هست که چندین مگسانند

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : نشاید که خوبان به صحرا روند

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : اخترانی که به شب در نظر ما آیند

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : نفسی، وقت بهارم، هوس صحرا بود

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : مرا راحت از زندگی دوش بود

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : ناچار هر که صاحب روی نکو بود

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود؟

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : در من این عیب قدیم است و به در می‌نرود

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : سروبالایی به صحرا می‌رود

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : آن که مرا آرزوست دیر میسر شود

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : بخت این کند که رای تو با ما یکی شود؟

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : آن که نقشی دیگرش جایی مصور می‌شود

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : چه سرو است آن که بالا می‌نماید

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : نگفتم روزه بسیاری نپاید

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : سروی چو تو می‌باید، تا باغ بیاراید

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : فراق را دلی از سنگ سخت‌تر باید

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : مرو به خواب که خوابت ز چشم بِرباید

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : امیدوار چنانم که کارِ بسته برآید

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : مرا چو آرزوی روی آن نگار آید

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آید

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : کاروانی شکر از مصر به شیراز آید

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : که برگذشت که بوی عبیر می‌آید؟

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : تو را سَری‌ست که با ما فرو نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : آنک از جنت فردوس یکی می‌آید

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : شیرین‌دهان آن بتِ عیار بنگرید

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : آفتاب است آن پری‌رخ؟ یا ملائک؟ یا بشر؟

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : آمد گه آن که بوی گلزار

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خار

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : دولت جان‌پرورست، صحبت آمیزگار

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : زنده کدام است بر هوشیار؟

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : شرط است جفا کشیدن از یار

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : ای صبر پای دار که پیمان شکست یار

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : یار آن بود که صبر کند بر جفای یار

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : هر شب اندیشهٔ دیگر کنم و رأی دگر

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : به فلک می‌رسد از رویِ چو خورشید تو نور

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : پروانه نمی‌شکیبد از دور

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : آن کیست که می‌رود به نخجیر

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : از همه باشد به حقیقت گزیر

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : ای پسر دلربا وی قمر دلپذیر

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : دل برگرفتی از برم ای دوست دست گیر

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : فتنه‌ام بر زلف و بالای تو ای بدر منیر

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : ای به خلق از جهانیان ممتاز

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : متقلب درون جامه ناز

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : برآمد باد صبح و بوی نوروز

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : مبارک‌تر شب و خرم‌ترین روز

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : پیوند روح می‌کند این باد مشک‌بیز

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : ساقی سیم‌تن چه خسبی خیز

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفس

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروس

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : هر که بی‌دوست می‌برد خوابش

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : یاری به دست کن که به امید راحتش

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : خجل است سرو بستان برِ قامت بلندش

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : هر که نازک بود تن یارش

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : هر که نامهربان بود یارش

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : چون برآمد ماه‌روی از مطلع پیراهنش

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : رها نمی‌کند ایام در کنار منش

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : خوش است درد که باشد امید درمانش

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : زینهار از دهان خندانش

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : هر که هست التفات بر جانش

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : هر که سودای تو دارد، چه غم از هر که جهانش؟

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : خطا کردی به قول دشمنان گوش

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : قیامت باشد آن قامت در آغوش

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : یکی را دست حسرت بر بناگوش

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : رفتی و نمی‌شوی فراموش

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : گر یکی از عشق برآرد خروش

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : دلی که دید که غایب شده‌ست از این درویش

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویش

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : ساقی بده آن شراب گلرنگ

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : چشم خدا بر تو ای بدیع‌شمایل!

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : بی‌دل گمان مبر که نصیحت کند قبول

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغول

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : رفیق مهربان و یار همدم

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : وقت‌ها یک دم برآسودی تنم

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : اِنْتَبِهْ قَبلَ السَّحَر یا ذَالْمَنام

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندام

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : ساقیا می ده که مرغ صبح بام

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : ماه چنین کس ندید خوش‌سخن و کش‌خرام

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : روزگاری‌ست که سودازدهٔ روی توام

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : من اندر خود نمی‌یابم که روی از دوست برتابم

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : گو خلق بدانند که من عاشق و مستم

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : من خود ای ساقی! از این شوق که دارم، مستم

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : دل پیش تو و دیده به جای دگرستم

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : من همان روز که آن خال بدیدم گفتم

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : من از آن روز که در بند توام آزادم

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : هزار عهد بکردم که گِرد عشق نگردم

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : از در درآمدی و من از خود به در شدم

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : چنان در قید مهرت پای‌بندم

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : شکست عهد مودّت نگار دلبندم

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : من با تو نه مرد پنجه بودم

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : دو هفته می‌گذرد کآن مه دوهفته ندیدم

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : من چون تو به دلبری ندیدم

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : شب دراز به امید صبح بیدارم

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : من آن نی‌ام که دل از مهرِ دوست بردارم

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : منم این بی‌تو که پروای تماشا دارم

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : باز از شراب دوشین، در سر خمار دارم

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : نه دست‌رسی به یار دارم

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : من اگر نظر حرام است بسی گناه دارم

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : من دوست می‌دارم جفا، کز دست جانان می‌برم

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : گر من ز محبتت بمیرم

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : من این طمع نکنم کز تو کام برگیرم

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : خنک آن روز که در پای تو جان اندازم

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : وه که در عشق چنان می‌سوزم

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : یک روز به شیدایی، در زلف تو آویزم

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : امروز مبارک است فالم

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : چشم که بر تو می‌کُنم، چشم حسود می‌کَنم

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : آن دوست که من دارم، وآن یار که من دانم

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : آن نه روی است که من وصف جمالش دانم

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : ای مرهم ریش و مونس جانم

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : بس که در منظر تو حیرانم

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : گر دست دهد هزار جانم

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : مرا تا نقره باشد می‌فشانم

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : ما همه چشمیم و تو نور ای صنم

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : آن کس که از او صبر محال است و سکونم

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : ز دستم بر نمی‌خیزد که یک دم بی تو بنشینم

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : دلم تا عشق باز آمد، در او جز غم نمی‌بینم

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : من از این جا به ملامت نروم

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : نه از چینم حکایت کن نه از روم

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : تو مپندار کز این در به ملامت بروم

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : به تو مشغول و با تو همراهم

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیم

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : ما در خلوت به روی خلق ببستیم

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : ای سروبالایِ سهی، کز صورت حال آگهی

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : ما دل دوستان به جان بخریم

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : ما گدایان خیل سلطانیم

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : کاش کان دل‌بر عیار که من کشتهٔ اویم

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : عهد کردیم که بی‌دوست به صحرا نرویم

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : گر غصهٔ روزگار گویم

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : بکن چندان که خواهی جور بر من

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : یا رب آن روی است یا برگ سمن؟

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : در وصف نیاید که چه شیرین‌دهن است آن

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : ای کودک خوبروی حیران

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : برخیز که می‌رود زمستان

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : خوشا و خُرّما وقت حبیبان

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : چه خوش است بوی عشق از نفس نیازمندان

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : دو چشم مست میگونت ببرد آرام هشیاران

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : فراق دوستانش باد و یاران

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : سخت به ذوق می‌دهد باد ز بوستان نشان

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : دیگر به کجا می‌رود این سرو خرامان

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : چند بشاید به صبر دیده فرو دوختن

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : گر متصور شدی، با تو در آمیختن

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : نبایستی هم اول مهر بستن

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : خلاف دوستی کردن به ترک دوستان گفتن

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : سهل باشد به ترک جان گفتن

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : چه خوش بود دو دلارام دست در گردن

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : دست با سرو روان چون نرسد در گردن

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : میان باغ حرام است بی تو گردیدن

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : آخَر نگهی به سوی ما کن

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : چشم اگر با دوست داری گوش با دشمن مکن

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : گواهی امین است بر درد من

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : ای روی تو راحت دل من

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : ای به دیدار تو روشن چشم عالم‌بین من

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : نشان بخت بلند است و طالع میمون

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : به است آن یا زنخ یا سیب سیمین

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : چه روی و موی و بناگوش و خط و خال است این

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : ای چشم تو دل‌فریب و جادو

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : من از دست کمانداران ابرو

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : گفتم به عقل پای برآرم ز بند او

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : صید بیابان عشق چون بخورَد تیرِ او

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : راستی گویم به سروی ماند این بالای تو

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : ای طراوت برده از فردوس اعلی روی تو

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : پنجه با ساعد سیمین که نیندازی به

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : ای رخ چون آینه افروخته

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ای

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : حَنّاست آن که ناخن دلبند رُشته‌ای؟

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : ای باغ حسن چون تو نهالی نیافته

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : سرمست بتی، لطیف، ساده

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : ای یار جفا کردهٔ پیوند بریده

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : می‌برزند ز مشرق، شمع فلک زبانه

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : ای صورتت ز گوهر معنی خزینه‌ای

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : خلاف سرو را روزی خرامان سوی بستان آی

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : قیمت گل برود چون تو به گلزار آیی

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : تا کی‌ام انتظار فرمایی

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : تو از هر در که بازآیی، بدین خوبی و زیبایی

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : تو با این لطف طبع و دل‌ربایی

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : چه روی است آن که دیدارش ببرد از من شکیبایی

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : خبرت خراب‌تر کرد جراحت جدایی

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : گرم راحت رسانی ور گزایی

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : مشتاق توام با همه جوری و جفایی

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : هر کس به تماشایی، رفتند به صحرایی

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : همه چشمیم تا برون آیی

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : ای خسته دلم در خم چوگان تو گویی

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : کدام کس به تو ماند که گویمت که چون اویی؟

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : ای حسن خط از دفتر اخلاق تو بابی

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : تو خون خلق بریزی و روی درتابی

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : سَلِ المَصانِعَ رَکباً تَهیمُ في الفَلَواتِ

غزل شمارهٔ ۵۲۲ : تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : تعالی الله چه روی است آن که گویی آفتابستی

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : ای باد که بر خاک در دوست گذشتی

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : یاد می‌داری که با من جنگ در سر داشتی

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : سست پیمانا به یک ره دل ز ما برداشتی

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : ندیدمت که بکردی وفا بدان چه بگفتی

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : چون خراباتی نباشد زاهدی‌؟

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : دیدی که وفا به جا نیاوردی

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : مپرس از من که هیچم یاد کردی

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : مکن سرگشته آن دل را که دست‌آموز غم کردی

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : چه باز در دلت آمد که مهر برکندی

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : گفتم آهن‌دلی کنم چندی

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : خلاف شرط محبت، چه مصلحت دیدی؟

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : مگر دگر سخن دشمنان نیوشیدی

غزل شمارهٔ ۵۴۲ : آخر نگاهی باز کن وقتی که بر ما بگذری

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : ای که بر دوستان همی‌گذری

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : جور بر من می‌پسندد دلبری

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : خانه صاحب‌نظران می‌بری

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : دیدم امروز بر زمین قمَری

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : رفتی و همچنان به خیال من اندری

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : روی گشاده ای صنم طاقت خلق می‌بری

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : سرو بستانی تو یا مه یا پری

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : کس درنیامده‌ست بدین خوبی از دری

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : گر کنم در سر وفات سری

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : هرگز این صورت کند صورتگری؟

غزل شمارهٔ ۵۵۸ : هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : چون است حال بستان، ای باد نوبهاری!

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : خبر از عیش ندارد که ندارد یاری

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : خوش بوَد یاری و یاری بر کنار سبزه‌زاری

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : دو چشم مست تو برداشت رسم هشیاری

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : عمری به بوی یاری کردیم انتظاری

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : مرا دلیست گرفتار عشق دلداری

غزل شمارهٔ ۵۶۵ : من از تو روی نپیچم گرم بیازاری

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : نه تو گفتی که «به جای آرم» و گفتم که «نیاری»

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : اگر به تحفهٔ جانان هزار جان آری

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : کس از این نمک ندارد، که تو ای غلام داری

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : حدیث یا شکر است آن که در دهان داری

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : هرگز نبود سرو به بالا که تو داری

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : تو اگر به حسن، دعوی بکنی، گواه داری

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : این چه رفتار است کآرامیدن از من می‌بری؟

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری

غزل شمارهٔ ۵۷۴ : ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری

غزل شمارهٔ ۵۷۵ : هر سلطنت که خواهی، می‌کن که دل‌پذیری

غزل شمارهٔ ۵۷۶ : اگر کلالهٔ مشکین ز رخ براندازی

غزل شمارهٔ ۵۷۷ : امیدوارم اگر صد رهم بیندازی

غزل شمارهٔ ۵۷۸ : تو خود به صحبت امثال ما نپردازی

غزل شمارهٔ ۵۷۹ : تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی؟

غزل شمارهٔ ۵۸۰ : گر درون‌سوخته‌ای با تو برآرد نفسی

غزل شمارهٔ ۵۸۱ : همی‌زنم نفس سرد بر امید کسی

غزل شمارهٔ ۵۸۲ : یار گرفته‌ام بسی، چون تو ندیده‌ام کسی

غزل شمارهٔ ۵۸۳ : ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی

غزل شمارهٔ ۵۸۴ : هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی

غزل شمارهٔ ۵۸۵ : اگر تو پرده بر این زلف و رخ نمی‌پوشی

غزل شمارهٔ ۵۸۶ : به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی

غزل شمارهٔ ۵۸۷ : به قلم راست نیاید صفت مشتاقی

غزل شمارهٔ ۵۸۸ : عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی

غزل شمارهٔ ۵۸۹ : دلِ دیوانگی‌ام هست و سرِ ناباکی

غزل شمارهٔ ۵۹۰ : عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی

غزل شمارهٔ ۵۹۱ : سخت زیبا می‌روی یک‌بارگی

غزل شمارهٔ ۵۹۲ : روی بپوش ای قمر خانگی

غزل شمارهٔ ۵۹۳ : بَسَم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی

غزل شمارهٔ ۵۹۴ : تَرَحَّمْ ذِلَّتی یا ذَا المعالی

غزل شمارهٔ ۵۹۵ : هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی

غزل شمارهٔ ۵۹۶ : مرا تو جان عزیزی و یار محترمی

غزل شمارهٔ ۵۹۷ : بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

غزل شمارهٔ ۵۹۸ : تو کدامی و چه نامی که چنین خوب خرامی

غزل شمارهٔ ۵۹۹ : چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی

غزل شمارهٔ ۶۰۰ : صاحب نظر نباشد در بند نیک‌نامی

غزل شمارهٔ ۶۰۱ : ای دریغا گر شبی در بر خرابت دیدمی

غزل شمارهٔ ۶۰۲ : آسوده‌خاطرم که تو در خاطر منی

غزل شمارهٔ ۶۰۳ : اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی

غزل شمارهٔ ۶۰۴ : زنده بی دوست خفته در وطنی

غزل شمارهٔ ۶۰۵ : سروقدی میان انجمنی

غزل شمارهٔ ۶۰۶ : کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی

غزل شمارهٔ ۶۰۷ : من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

غزل شمارهٔ ۶۰۸ : ای سرو حدیقه معانی

غزل شمارهٔ ۶۰۹ : بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانی

غزل شمارهٔ ۶۱۰ : بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

غزل شمارهٔ ۶۱۱ : بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی

غزل شمارهٔ ۶۱۲ : جمعی که تو در میان ایشانی

غزل شمارهٔ ۶۱۳ : ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

غزل شمارهٔ ۶۱۴ : کبر یک سو نِه اگر شاهد درویشانی

غزل شمارهٔ ۶۱۵ : ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

غزل شمارهٔ ۶۱۶ : نگویم آب و گل است آن وجود روحانی

غزل شمارهٔ ۶۱۷ : نه طریقِ دوستان است و نه شرطِ مهربانی

غزل شمارهٔ ۶۱۸ : همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانی

غزل شمارهٔ ۶۱۹ : چرا به سرکشی از من عنان بگردانی

غزل شمارهٔ ۶۲۰ : فرخ، صباحِ آن که تو بر وی نظر کنی

غزل شمارهٔ ۶۲۱ : سروْ ایستاده بِهْ، چو تو رفتار می‌کنی

غزل شمارهٔ ۶۲۲ : چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی

غزل شمارهٔ ۶۲۳ : دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی

غزل شمارهٔ ۶۲۴ : روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی

غزل شمارهٔ ۶۲۵ : شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

غزل شمارهٔ ۶۲۶ : امروز چنانی ای پری‌روی

غزل شمارهٔ ۶۲۷ : خواهم اندر پایش افتادن چو گوی

غزل شمارهٔ ۶۲۸ : تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی؟

غزل شمارهٔ ۶۲۹ : گل است آن یا سمن یا ماه یا روی

غزل شمارهٔ ۶۳۰ : مرحبا ای نسیم عنبربوی

غزل شمارهٔ ۶۳۱ : وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی

غزل شمارهٔ ۶۳۲ : سروِ سیمینا به صحرا می‌روی

غزل شمارهٔ ۶۳۳ : ای باد صبحدم خبر دلسِتان بگوی

غزل شمارهٔ ۶۳۴ : ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهی

غزل شمارهٔ ۶۳۵ : اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهی

غزل شمارهٔ ۶۳۶ : نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهی

غزل شمارهٔ ۶۳۷ : ندانم از من خسته‌جگر چه می‌خواهی؟