غزل شمارهٔ ۳۴۶

من حق دارم که مانند هزاران بلبل ناله کنم، چرا که امیدی به دوستانم ندارم و نمی‌توانم حتی یک ورقِ گل از آن‌ها انتظار داشته باشم.

به بلبل بگویید که اگر گل عهدش را می‌شکند، تو هم اگر می‌توانی، باید بار تحول را به دوش بکش و تغییر کن (که نمی‌توانی).

آیا عشق و دوستی ام را خالص نکرده‌ام؟ آیا تا توانستم رعایت حال تو را نکرده‌ام؟ پس چگونه پیمان مرا می‌شکنی و برای چه از من دوری می‌کنی؟ بگو!

اگرچه مالک بنده و غلام هستی و پادشاهِ به حق. ولی همچنان حلال نباشد که از خون‌ریزی بندگان غافل باشی.

کیست که از من به آزار دهندهٔ دلم پیام رساند؟ هنگامی با شمشیر چشمانت قلبم را زخمی کردی پس مرا بِکش

کمند و بندهای تو آن‌طور نیست که من از آنها رهایی یابم. من در این حال اسیر هستم و تنها چاره‌ام تحمل و تسلیم شدن است.

قسم می‌خورم که رازم را آشکار خواهم کرد، هرچند پوششم دریده شود. هنگامی که دوستان راضی می‌شوند پس ملامت‌کنندگان را رها کن تا سرزنش کنند.

پایبندی و عهد به محبت در میان کسانی که اهل ارادت و دوستی هستند، مثل عمر و بقای شکوفه‌ها و عشق‌ورزی بلبل نیست.

مقابل ما می‌گردی و به سوی ما میل نمی‌کنی (جلوی ما با ناز و کرشمه راه می‌روی ولی نزد ما نمی آیی) همانا بر ما سخت گرفتی؛ تا کی گِرِه می‌زنی؟ پس گره را باز کن.

برای من که چشم دوستی‌ام به سمت صورت و گیسوی توست، نظر کردن به لاله و سنبل برایم نشانهٔ صداقت نیست (به آن‌ها نباید نگاه کنم).

موهای ریزِ زلفت، مشک است اگر عبیری بگیرم و اضافه‌های لباست گل و بوی دهانت مانند عطر قرنفل است.

تو خودت در سعدی تأمل نمی‌کنی و به او نگاه نمی‌کنی که ببینی تا به حال هیچ‌گاه از تأمل کردن در تو و تماشای تو سیر نشده است.