غزل شمارهٔ ۴۱

ای معشوق سرمست، دیر آمدی، اما حالا که آمدی، به این زودی‌ها دست از دامن تو برنمی‌داریم.

هر چه تلاش کردیم تا با تدبیر، آتش عشق تو را خاموش کنیم، نشد. ( عقل در برابر عشق شکست میخورد )

نمی‌توان از فرمان تو سرپیچی کرد و نمی‌توان از دیدن روی زیبای تو چشم پوشید.

مانند ماهی‌ای که در قلاب افتاده، راه فراری از پیش تو ندارم.

آرزوی بوسیدن لب‌های شیرین معشوق، توبه‌های بسیاری از صالحان را شکسته است.

ای جانان من که درخت سرو بوستانی در کنار قامت و قد و بالای رعنای تو کوچک و پست به نظر میرسد،

کسی که از تو جدا شود، بیچاره است و کسی که با تو بماند، آسوده خاطر است. ( بودن در کنار معشوق عین خوشبختی است )

چشم تو با ناز و عشوه، خون مرا ریخت، اما آدم مست، از قتل غیر عمد، چه غمی می‌خورد؟ ( این بیت به بی‌توجهی معشوق به عاشق اشاره دارد )

ای سعدی، تا زنده‌ای، نمی‌توانی از بند عشق زیبارویان رها شوی.

اگر سر تسلیم در آستان او فرود نیاوری، دیگر چه می‌توانی بکنی؟ آیا در دیگری هست؟  ( چاره ی دیگری نیست )