غزل شمارهٔ ۲۵۹

هوش مصنوعی: هر کسی که چهره‌ای زیبا و دل‌نشین دارد، در هر مکانی که باشد، همه به او نگاه می‌کنند و توجهشان جلب می‌شود.

معنی: ای گل، تو هم بی‌پروایی بلبل را ندیده بگیر و بر او ببخشای؛ زیرا هر جا که رنگ و بویی وجود داشته باشد ناچار سخن از آن به میان می‌آید و شور و غوغای عاشقانه بر‌پا می‌شود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

معنی: هر وجود پس از هزار سال که خاک او به کوزه تبدیل شده باشد، آرزو می‌کند که تو به بهانه آب نوشیدن از آن سبو لب بر لبش بگذاری! - منبع: شرح غزل‌های سعدی

هوش مصنوعی: در همه شهر، افرادی با روی زیبا و پاک دیده می‌شوند، اما هیچ‌کس مانند تو نیست که هم پاکدامن باشد و هم از نظر اخلاقی پاکیزه.

هوش مصنوعی: ای مظهر زیبایی که از زیبارویی‌های روزگار ربوده‌ای، بیچاره کسی که در میدان بازی، همچنان به دنبال توست.

معنی: آیا مایه تأسف نیست که گیسوانی چنین خوشبوی را گره بزنی؟! بگذار گیسوانت رها باشد تا سراپای وجودت مشکین گردد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

/ معنی: چنین می‌پندارم که هر کس به تو تعلق خاطری ندارد آدمی نیست؛ بلکه پیکری از سنگ و روی است که جانی ندارد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

معنی: باری، من نمی‌توانم از تو چشم بردارم؛ زیرا کسی که دل گم کرده و عاشق گشته است، بی‌تردید در جستجوی دل گمشده خویش خواهد بود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

هوش مصنوعی: نفس عمیق من از دل پرغصه‌ام خارج نمی‌شود، مانند ناله فردی که در چاهی گرفتار شده و به شدت در حال رنج و فشار است.

معنی: ای سعدی، از معشوق سپاسگزار باش جفای او را تحمل کن و چیزی مگوی؛ زیرا هر چیز که از زیبارویان به آدمی برسد خوش و نیکو خواهد بود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی