غزل شمارهٔ ۵۱۸

هوش مصنوعی: اگر تو به ظلم و ستم به مردم آسیب بزنی و بعد هم خود را بی‌خبر نشان دهی، نمی‌دانی که عواقب این کار نادرست چه خواهد بود.

هوش مصنوعی: تو در سختی‌ها و مشکلات، مرا از خود دور می‌کنی، اما قلبم تنها به سمت توست، ای هدف آرزوهایم.

هوش مصنوعی: مانند بلبل چقدر ناله و فریاد دارم، اما تو به خاطر غرور جوانی‌ات همیشه در خواب و غفلت هستی.

هوش مصنوعی: شما به دشمنان خود رسیده‌اید و با آنها همراه هستید، در حالی که من به خاطر محبت شما، دوستانم را ترک کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی دارد، لزوماً به ظلم و ستم روی نمی‌آورد. تو چرا به دوستانت چنین نگاه کرده‌ای و آنها را در تنگنا قرار داده‌ای؟

هوش مصنوعی: ای دوستان، به من گفتید که یاد او را فراموش کنم؛ من هم اطاعت کردم، اما عشق او در وجودم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم غم تو را پنهان کنم؟ در حالی که چشمم به تو نگاه می‌کند و گواهی بر احساساتم می‌دهد و دروغی بر این موضوع نخواهد بود.

هوش مصنوعی: تو مرا در آتش قرار داده‌ای، اما جالب اینجاست که من درگیر آتش هستم و تو از حال من بی‌خبر و نگران نیستی.

هوش مصنوعی: من هرگز از تو سیر یا خسته نمی‌شوم؛ زیرا تو منبعی هستی که هرگز نمی‌توان به تمام نیازها و عطش‌ها رسید.