غزل شمارهٔ ۱۹۴

شب عاشقان دلباخته، شبی دیرگذر و طولانی مدت است، ای محبوب من تو بیا که از همان اول شب، صبح نمایان باشد (تو که باشی شب به شدت کوتاه می‌­شود)

چگونه امکان دارد کبوتری که گرفتار پرنده شکاری است، از چنگالش فرار کند، من نیز همچون کبوتر نمی‌­توانم از دست عشق تو رها شوم

از شدت محبتی که به تو دارم، نمی­‌خواهم به چهره‌­ات نگاه کنم؛ از نشانه­‌های دلباخته­‌ی راستین این است که تمام دارایی خود را در راه معشوق ببازد(حتی نگاه کردن به او را)

کرشمه‌­ای از روی عنایت به ما داشته باش و نگاهی به ما کن؛ چرا که عاشقان دردمند از سر احتیاج دعا می‌­کنند.یاتو را به عنایتت که سرشار از ناز است قسم می­‌دهم که نگاهی به ما کن؛ …

سخنی را که دیگر طاقت ندارم، حتی از خویشتن پنهانش کنم، با کدامین دوست می­‌توانم بگویم که رازدار باشد؟

نمازی که مدام تو در خیال و تصور نمازگزار باشی، دیگر نماز نیست، تو، معشوق من همچون بتی هستی که نمی‌­گذاری نماز من، نمازی صحیح باشد

هنگامی که تو را به عنوان معشوق برمی­‌گزیدم، هرگز چنین فکر نمی­‌کردم که من مدام تعریف و ستایش تو کنم، اما تو مدام به من ظلم و بی­‌توجهی کنی

سعدی، اگر دیگر بار او را دیدی، هرگز از اندوه دل خودت چیزی نگو؛ چرا که شب وصال، شبی کوتاه است و حرف بسیار!

حال که تصمیم گرفته‌­ای، در راه وفا داری و عهد و پیمان یاران قدمی برداری، اگر از آزمون­‌ها و رنج­‌های راه بترسی، قدم تو قدمی راستین نخواهد بود