غزل شمارهٔ ۵۴۶

هوش مصنوعی: معشوق با زیبایی‌اش بر من سخت می‌گذرد و با قدرت خود بر من فشار می‌آورد.

هوش مصنوعی: من بار سنگینی از ظلم و ستم او را به دوش می‌کشم که نمی‌توانم پیش قاضی بروم و از او شکایت کنم.

هوش مصنوعی: عقل انسان در چنگال عشق مانند مسلمانی است که به دست کافر افتاده باشد و به شدت در عذاب و محدودیت به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: بارها گفته‌ام که در جمع مردم گریه کنم تا شاید کسی به من رحم کند و از من دلخور نشود.

تصحیح AI: (دوباره با خود) می‌گویم: که اگر پیشوای یک گروهی(، یکی از غلامانش) در کنار او بمیرد، چه اهمیتی دارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که انتظار داری من صبر کنم، بدان که فکر و درک من بار سنگینی بر دوشم می‌گذارد و به من فشار می‌آورد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق و ارادت به عزیزان، هر فداکاری که لازم باشد می‌کنیم، حتی اگر این فداکاری به قیمت سر ما باشد. اگر تو هم احساس مشابهی داری، باید برای محبوبانت فداکاری کنی.

هوش مصنوعی: چشم که به دیدن دوست عادت کرده است، پس از او دیدن کسی دیگر ناامیدکننده و بی‌معناست.

هوش مصنوعی: من در وجود تو غرق در شگفتی هستم و نمی‌توانم به زیبایی‌ات دست بزنم.

هوش مصنوعی: این گفته از سعدی بیان می‌کند که فقط اوست که می‌تواند چنین حرفی را بیان کند و اینکه هر بی‌نوا و گدا به تنهایی صاحب ارزش و کیفیتی خاص نیست.