غزل شمارهٔ ۶۱۴

هوش مصنوعی: اگر خودخواهی و تکبر را کنار بگذاری، می‌فهمی که زیبایی و جذابیت درویشان که با سادگی و دل‌سوزی زندگی می‌کنند، بسیار بهتر از زیبایی حورهایی است که فقط در ظاهر جذابند.

هوش مصنوعی: آرزو دارم لحظاتی را در کنار تو باشم، در باغی یا هر مکان دیگری، چون تو خود مانند یک باغ هستی.

هوش مصنوعی: با من که از جدایی رنج می‌برم، لحظه‌ای خوش گذران که شاید با آن نفس خوب زنده شوم.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا بگردی، هیچ‌کس را به غیر از آیینه نمی‌بینی که بتوانی به او تکیه کنی و در او بمانی.

هوش مصنوعی: در هیچ دورانی نمی‌توان گفت که بدون مشکلات و درگیری‌ها بوده است. تو به زیبایی‌ات معروفی، اما آیا زیبایی تو خود معضل این روزها نیست؟

هوش مصنوعی: مردم به خاطر ترس از خدا، به محض دیدن تو سجده نمی‌کنند، اما من به خاطر شگفتی و حیرتی که از تو دارم، چنین حسی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر تو با بی‌محلی و شوخی از قبل مرا برانی، لطفاً مرا ببخش، زیرا این رفتار نشانه‌ی ناتوانی من است نه بی‌احترامی.

هوش مصنوعی: من از تو نه می‌توانم فرار کنم و نه راهی برای دوری از تو وجود دارد. تنها راهکار صبر کردن است، زیرا هم درد من و هم درمان من در توست.

هوش مصنوعی: بندگان فقط به فکر آزادی هستند، اما من اگر خودم را بنده تو بخوانی، به عنوان پادشاهی زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: از این گفت و گوهای زیبا که درباره درد و غم توست، انبوهی دارم و می‌ترسم که آن را به جویی منتقل کنی و از دست برود.

هوش مصنوعی: تو که هرگز دل‌ت پراکنده نبوده است، چطور می‌توانی حالات پراکنده دلان را بشناسی؟

هوش مصنوعی: لطفاً با لطافت و مهربانی با من رفتار کن و بنشینی، حتی اگر به نظر می‌آید که آتشی وجود ندارد که بتوانم آن را به راحتی خاموش کنم.

هوش مصنوعی: به حرف‌های افرادی که زندگیشان پر از احساس و زندگی است، توجه کن. آن‌ها از تجربه‌های تلخ و زخم‌هایشان صحبت می‌کنند. اگر دلم زنده و پر امید نباشد، مانند این است که تو در آن زندگی نمی‌کنی و جانی در آن نیست.

هوش مصنوعی: هرچند که تو به سوی سعدی نمی‌آیی، اما نمی‌توانی از یاد او بیرون بروی.