غزل شمارهٔ ۵۰۹

من از همان ابتدا نمی دانستم که تو وفادار نیستی و بی محبتی. پیمان نبستن بهتر از آن است که ببندی و به آن پایبند نباشی.

 دوستان به من ایراد می‌گیرند که چرا دل به تو سپردم. اما ابتدا باید از تو پرسید که چرا اینقدر خوب هستی.

ای کسی که به من گفتی که به دنبال زیبارویان نروم،در دریای وسیع اندیشه،ما چقدر عمیق و ظریف می اندیشیم و تو چقدر کوتاه نظر هستی

دل روشن فکران را خال و شانه و زلف زیبارویان نبرده است بلکه یک راز الهی ست.

پرده را از رویت بردار زیرا بیگانگان توانایی دیدن روی تو را ندارند تو آنقدر بزرگی که در آینه چشمان انسان های کوچک دیده نمی شوی.

از ترس رقبا نمی توان در خانه تو را بکوبم ولی می توانم به بهانه گدایی به کوی تو بیایم.

عشق زندگی زاهدانه انگشتمایه دیگران شدند و سرزنش دیگران را شنیدن همه آسان است تنها چیز قابل تحمل بدوش کشیدن بار جدایی توست.

امروز روز زیبایی ست که به لب جوی و تماشای مناظر رفته و مشغول رقص و پایکوبی هستیم در تمام شهر دیگر دلی وجود ندارد که توسط تو ربوده نشده باشد.

پیش از این به تو گفته بودم که بیایی غم های دلم را برایت باز گویم و اکنون که آمده ای غمی وجود ندارد بنابراین نمی دانم چه بگویم?

باید شمع را به بیرون از خانه ببرم و آن را خاموش کنم تا همسایگان گمان کنند که تو را مشایعت کرده ام و تو از پیشم رفته ای نفهمند که تو هنوز در خانه ی مایی.

سعدی آن کسی نیست که از بند تو فرار کند زیرا می داند که زندگی در اسارت تو شیرین تر از زندگی در آزادی ست.

مردم می گویند برو عاشق شخص دیگری شو ولی این روزها بخصوص در روزهایی که اتابک اعظم فرمانروای شهر است خیال خیانت ندارم.