غزل شمارهٔ ۴۰۲

من در حد و اندازه‌ئی نیستم و مایه و ثروت و مرتبتی ندارم که بتوانم خریدار ِ تو باشم. و پایین تر از آن ام که تو یار ِ من باشی

مگر این که تو بر سر ِ من سایه‌ی لطفی بیفکنی چون که من در اندازه و قدری نیستم که به مقدار ِ تو باشم. همپای تو نمی توانم باشم. مگر این که تو از لطف بر سر ِ من سایه‌ئی بیفکنی

من هرگز خودم را به تو نخواهم بست. ادعا نخواهم کرد که تو با منی. چون که حتی برای خودم روا نمی دانم که حتا اندازه ی خاری باشم در کنار ِ تو که گُلی

هیچ گاه حتی به این فکر هم نکردم که کمندی که می‌افکنی من را شکار کند و بر من بیفتد. چون من برای تو شکار ِ بی ارزشی هم هستم و آن اندازه نیستم که بخواهی من را گرفتار خودت کنی

در تمام ِ دنیا، هیچ گاه غم و شادی را نخواهم شناخت، مگر وقتی که در محضر و بزم ِ تو به پاس ِ شادمانی ِ تو چیزی که به من داده‌ای را بخورم یا زمانی که بخواهم غمخوار تو باشم.

از دست ِ مراقبان ِ تو و نگهبانان ِ تو، نمی‌توان به کوی ِ تو هم گذر کرد. مگر این که تو امان و اجازه بدهی و من در سایه‌یِ زنهار و امان ِ تو بتوانم در کویِ تو بیایم

اگر خداوند ِ تعالی تو را به خاطر ِ گناهی که مرتکب شده‌ای مواخذه کند، بگو که تو را بیامرزد. چون من حاضرم که عقوبت ِ گناهان ِ تو را هم بپذیرم و من به جای تو مجازات شوم.

ای قبله‌یِ خوبان! مردم، چگونه عاشق ِ گفتار ِ من نشوند؟ چون که من عاشقی ام که به دیدار ِ تو عاشق ام (و لاجرم از برکت ِ این عشق، حرف‌هایی خواهم زد که همه دوستش دارند)

من شایستگی ِ آن را ندارم که تو را بخوانم و تو را بشناسم. مگر این که تو من را ببخشایی و به خود بپذیری که بتوانم سزاوار ِ تو باشم.

اگرچه می‌دانم که به وصل ِ تو نخواهم رسید، اما باز هم برنخواهم گشت. تا در این راه بمیرم که حقی از من برگردن ِ تو بیفتد!

نه فقط در این عالم ِ دنیا، بلکه در آن دنیا هم این قصد را دارم که وفادار ِ تو باشم

اگر تو سعدی را نپسندی، الهی که خاک بشود. چون که شایسته نیست که من موجب ِ عار ِ تو باشم و تو مایه‌ی افتخار ِ من باشی. یعنی به خاطر ِ فخر ِ خودم راضی نیستم که مایه‌یِ عار و خجالت ِ تو شوم. اگر چنین شد الهی که بمیرم