غزل شمارهٔ ۲۶۰

معنی: من چه چیزی را نثار قدمهای تو سازم که درخور تو باشد؟ زیرا سرم چیزی نیست که ارزش ریختن به پای تو را داشته باشد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

خوش به حال آن چهره‌ای که روبروی توست و تو را می‌بیند، و البته این ممکن نیست مگر آنکه نظر تو این باشد (رای واژه‌ی پارسی بوده به معنای دیدگاه و نظر که اعراب آنرا به ریخت رأی قرض گرفته و بکار می‌برند).

هوش مصنوعی: هیچ بخشی از وجود من نیست که در آن، ذره‌ای از عشق و هوای تو وجود نداشته باشد. همه اجزای من تحت تأثیر تو هستند و به نوعی به تو وابسته‌اند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در دل من جای داری، هیچ کس دیگری را نمی‌پسندم که جای تو را بگیرد.

معنی: به وفای تو سوگند یاد می‌کنم که اگر بمیرم و از گل من خشت بزنند، باز هم مهر و وفای تو در دل من باقی خواهد ماند. / وفا: ۲٫۷ - منبع: شرح غزل‌های سعدی

هوش مصنوعی: هدف نهایی این است که ما در پی تو باشیم و اگر مرگ ما را تهدید کند، اهمیتی ندارد؛ چرا که بقای تو برای ما مهم‌تر است.

هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای هستم که به سوی تو، ای شمع زیبا می‌روم. اگر بسوزم، تقصیر من نیست و این اشتباه تو نیست.

معنی: در شگفتم از کسی که تو را دید و داستان تو را شنید ولی در تمام عمر مشتاق دیدار تو نگشت. - منبع: شرح غزل‌های سعدی

هوش مصنوعی: ناله و فریاد دل‌سوختگان به خاطر دردهایشان زیباست، مخصوصاً وقتی که این دردها به امید رسیدن به درمانی از سوی تو باشد.

معنی: با همتی که در سعدی هست، فرمانروایی تمام عالم به پشیزی نمی‌ارزد. برای پادشاهی سعدی همین کافی است که گدای کوی تو باشد. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی