غزل شمارهٔ ۴۲۱

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۱

چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم

بر فعل دیگران به چه انکار می‌کنم؟

بلبل سماع بر گل بستان همی کند

من بر گل شقایق‌رخسار می‌کنم

هر جا که سرو‌قامتی و موی دلبریست

خود را بدان کمند گرفتار می‌کنم

گر تیغ برکشند عزیزان به خون من

من همچنان تأمل دیدار می‌کنم

هیچم نماند در همه عالم به اتفاق

الا سری که در قدم یار می‌کنم

آن‌ها که خوانده‌ام همه از یاد من برفت

اِلّا حدیث دوست که تکرار می‌کنم

چون دست قدرتم به تمنا نمی‌رسد

صبر از مراد نفس به ناچار می‌کنم

همسایه گو گواهی مستی و عاشقی

بر من مده؛ که خویشتن اقرار می‌کنم

من بعد از این نه زهد فروشم نه معرفت

کان در ضمیر نیست؛ که اظهار می‌کنم

جان است و از محبت جانان دریغ نیست

اینم که دست می‌دهد ایثار می‌کنم

برگردان به زبان ساده

چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم

بر فعل دیگران به چه انکار می‌کنم؟

هوش مصنوعی: وقتی من خودم کاری را انجام می‌دهم، چرا باید اعمال دیگران را انکار کنم؟

بلبل سماع بر گل بستان همی کند

من بر گل شقایق‌رخسار می‌کنم

تصحیح AI: پرنده‌ای در باغ گل مشغول آوازخوانی است، من نیز به زیبایی او که چهره‌اش چون گل شقایق است، می‌پردازم. (AI: پرنده‌ای که در باغ گل مشغول آوازخوانی است، من نیز در کنار گل شقایق، به زیبایی خود می‌پردازم.)

هر جا که سرو‌قامتی و موی دلبریست

خود را بدان کمند گرفتار می‌کنم

هوش مصنوعی: هر کجا که زیبایی و لطافت وجود دارد، خودم را به آنجا می‌اندازم و به دلبری می‌سپارم.

گر تیغ برکشند عزیزان به خون من

من همچنان تأمل دیدار می‌کنم

هوش مصنوعی: اگر دوستانم به خاطر من دست به کار شوند و خونم را بریزند، من باز هم به فکر دیدار آنها خواهم بود.

هیچم نماند در همه عالم به اتفاق

الا سری که در قدم یار می‌کنم

تصحیح AI: در تمام عالم هیچ چیز برای من باقی نمانده است، جز سری که در پای یار فدا کنم. (AI: در تمام عالم هیچ چیز برای من باقی نمانده است، جز اسراری که در حضور یار به آن مشغول هستم.)

آن‌ها که خوانده‌ام همه از یاد من برفت

اِلّا حدیث دوست که تکرار می‌کنم

هوش مصنوعی: تمام نوشته‌هایی که خوانده‌ام از یادم رفته‌اند، به جز داستان دوستی که همیشه در ذهنم مرور می‌کنم.

چون دست قدرتم به تمنا نمی‌رسد

صبر از مراد نفس به ناچار می‌کنم

هوش مصنوعی: وقتی که قدرت من اجازه نمی‌دهد به آنچه می‌خواهم برسم، ناچاراً باید صبر کنم و از خواسته‌های نفسانی‌ام چشم بپوشم.

همسایه گو گواهی مستی و عاشقی

بر من مده؛ که خویشتن اقرار می‌کنم

هوش مصنوعی: همسایه، لطفاً شهادت بر دیوانگی و عشق من نده، چون خودم به این موضوع اعتراف می‌کنم.

من بعد از این نه زهد فروشم نه معرفت

کان در ضمیر نیست؛ که اظهار می‌کنم

هوش مصنوعی: من از این به بعد نه به زهد و پارسایی خودم افتخار می‌کنم و نه به دانش و معرفتی که دارم، زیرا آنچه در دل دارم، چیزی نیست که بخواهم به نمایش بگذارم.

جان است و از محبت جانان دریغ نیست

اینم که دست می‌دهد ایثار می‌کنم

هوش مصنوعی: محبت و عشق به محبوب چنان قوی است که در این راه هیچ چیز از جانم کم نمی‌گذارم. اگر لازم باشد، جانم را فدای او می‌کنم.

زُنّار اگر ببندی سعدی هزار بار

به زان که خرقه بر سر زُنّار می‌کنم

تصحیح AI: سعدی، اگر به خود آشکارا زنار ببندی، هزار بار بهتر از اینکه آن را با خرقهٔ پارسایی، پنهان سازی. / زنّار: غزل 111 بیت 9 / (AI: اگر به خود زنجیری ببندی، من هزار بار این را نادیده می‌گیرم چون من شما را با پوشش خود قبول می‌کنم.)

غزل شمارهٔ ۴۲۱

اطلاعات

برگردان به زبان ساده