غزل شمارهٔ ۵۷۷

هوش مصنوعی: امیدوارم حتی اگر صد بار هم به من آسیب برسانی، باز هم با مهربانی به من لطف کنی و مرا نوازش کنی.

هوش مصنوعی: وقتی روزگار با ما دشمنی می‌کند و شرایط سخت می‌شود، نمی‌توان با آن جنگید. بنابراین بهتر است که با شرایط و وضعیت موجود سازگار شویم و راهی برای coexist با آن پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: رنجی که عشق تو به عقل من می‌دهد، مثل عذابی است که یک جنگجو به کافر می‌دهد.

هوش مصنوعی: دوست دارم که بازوی تقوا به کمکم بیاید، اما افسوس که عقل من تحت تأثیر دستان رنگین تو بازیچه شده است.

هوش مصنوعی: ما به دقت و با حوصله مطالعه کرده‌ایم که چگونه هر کسی در نظر دیگران به زیبایی و ویژگی‌های خاص خود شناخته می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر هزار نفر مثل من هم درد و رنج ببینند، تو از آنچه در نعمت و خوشی داری، هیچ عذاب نمی‌کشی.

هوش مصنوعی: من نتوانستم از عشق تو با دیگران صحبت کنم، مگر اینکه تو با اشک‌های خود، غم و درد مرا به تصویر کشیده باشی.

هوش مصنوعی: چه سوار دلخراشی که با یک نگاه نازش، دل‌های بسیاری را به درد می‌آورد و با یک حرکت، صدها شکار را به دام می‌اندازد.

هوش مصنوعی: اگر تو را مانند سعدی بنده‌ای می‌داشتند، چه بر سر می‌آید اگر غلامی از شیراز در کنار تو باشد؟

هوش مصنوعی: اگر کسی را با خشم طرد کنی، باز هم او با مهربانی به نزد تو برمی‌گردد، زیرا ارزش طلا همیشه ثابت است حتی اگر چندین بار به آتش بیافتد.

هوش مصنوعی: وقتی که زبان فارسی به سمت ناپدید شدن می‌رود، این به خاطر ذات و طبیعت خود آن است و نه به این دلیل که زبانی مانند عربی بتواند از آن پیشی بگیرد.