غزل شمارهٔ ۶۰۱

هوش مصنوعی: ای کاش شبی در کنار ویرانه‌ات می‌بودم و می‌توانستم حالتی شگفت‌انگیز را ببینم؛ همچون کسی که از خواب بیدار شده و سرمست از شراب است.

هوش مصنوعی: در روز روشن تو به من محبت نشان دادی و در شب تاریک جدایی احساس عمیقی داشتم. ای کاش در صبحی روشن تو را می‌دیدم، همان‌طور که آفتاب را می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا به سختی و رنج بکشاند، ایرادی ندارد. ای کاش تنها کمی از لطافت در گفتارت حس می‌کردم.

هوش مصنوعی: وقتی که با دلسوزی بر نامه‌ام نوشتید، اگر نشانه‌ای از صلح در پاسخ‌تان می‌دیدم، امیدوار می‌شدم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی واقعیت را از من بپرسی، درست است که اگر مثل افرادی که دیدشان نادرست است به من نگاه کنی، نمی‌توانی حقیقت را ببینی.

هوش مصنوعی: ای کاش در زمان‌های خوب، مانند گلی در باغ یا مثل سمنی در گلزار یا مانند نیلوفر در آب، می‌توانستم شاد زندگی کنم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم تو را همچون خورشید ببینم، ای کاش کمی مانند هلال ماه دیده شوی و دیگر در پنهانیت نباشی.

هوش مصنوعی: از لطف تو آگاه هستم و می‌دانم که هیچ چیز نمی‌تواند مانع من شود، جز ترس از رقیب. ای کاش می‌توانستم از چشم رقیبان در پنهان بمانم و تو را در پوشش خود ببینم.

تصحیح AI: آسمان و فلک در برابر ناله و فغان من سرکشی نمی‌کرد، اگر دست سعدی را در خدمت تو می‌دیدم. (AI: اگر آسمان در برابر من دست افغانیان را از کار می‌کشید، حتماً دست سعدی را در خدمت تو می‌دیدم.)

هوش مصنوعی: این آرزوی من کی به حقیقت می‌پیوندد که در بیداری به او برسم؟ ای کاش خوابم می‌برد تا بتوانم در خواب او را ببینم.