غزل شمارهٔ ۲۶۸

ای ساربان آهسته حرکت کن؛ زیرا جانم (معشوقه‌ام) در حال رفتن است و دل من با اوست.

من دور از معشوقه‌ام، بدون چاره و در رنج گرفتار شدم. انگار که او با اینکه از من دور است، نیشی را به اعماق وجودم فرو می‌کند.

می‌خواستم که با ترفند و نیرنگ، درد درونم را پنهان کنم، اما نمی‌توانم؛ مانند کسی که زخمی دارد و می‌خواهد مخفی‌اش کند، اما خون آنقدر زیاد است، که از جامه‌اش (مثلا آستین)  بیرون می‌زند و همه می‌فهمند که او زخمیست.

ای راهبانان آرام حرکت کنید، چرا که با بردن او که نگه دارنده ی عقل و هوش من است، انگار که عقلم در حال رفتن است و کاملا دیوانه می‌شوم.

او با ناز می‌رود و من طعم تلخ تنهایی را میچشم و حس می‌کنم. دیگر از من نپرس، که( که هستی) چرا که او تمام زندگی من و شناساگر من بود. و حالا که او رفته، من دیگر هیچ نشانی از خود ندارم.

یار و همدم و معشوقه ی من رفت و زندگی بدون خوشی را بر من گذاشت. مانند آتشدان پر از آتش هستم و عصبانی ام و دارم می‌سوزم. انگار که از سرم دود بلند میشه.

ا وجود تمام جَفاها و پیمان‌های بی‌اساسِ  او، هنوز یاد او همیشه در دل من هست یا درباره‌اش سخن می‌گویم.

ای معشوق عزیز، دوباره برگرد تا تو را روی‌ چشمانم جای دهم. چرا که اگر نیایی ناله و فریاد من از زمین به آسمان می‌رسد.

شب تا صبح خواب به چشمانم نمی‌آید همش گریه می‌کنم و پند دیگران را در این باره انگار نمی‌شنوم چون عشق تو خیلی در سر من بلند تر است. نمی‌دانم به کجا می‌روم و افسار من ناپیداست و نمی‌دانم چه یا کی آن را می‌کشد.

گفتم آنقدر گریه کنم تا از شدتِ اشک من شتر، همچون خر به گل فرو بنشیند. اما این هم ممکن نیست چون دلم و تمام فکر و ذکرم با کاروان معشو قه ام هست و دلی ندارم که با آن بگریم.

صبر من از دیدن یار به پایان رسیده است. هرچند که چاره‌ای هم ندارم و تسلیم تقدیر هستم.

در زمانی که روح از بدن جدا می‌شود، هر کس نظری متفاوت دارد. اما من خودم این صحنه را به وضوح دیدم که چگونه دلدارم مثل روح از بدنم جدا می‌شود.

معشوق می‌گوید که این آه و ناله لایقِ ما نیست که شاعر در پاسخ علتِ این فغان را دوری از یار می‌خواند.