غزل شمارهٔ ۴۰۶

از بس که بار ِ فراق ِ دوستان بر دل ِ من نشسته، خیلی سنگین شده ام و بار من زیاد است. تا حدی که شتر زیر بار من نمی رود و حاضر نیست این بار را تحمل کند.

وقتی که شتر به منزلی می رسد، (منزل، استراحتگاه کاروان است) بار ِ خود را به زمین می‌نهد. اما من اگر به هزار منزل هم برسم، بار ِ دل را همچنان با خود دارم

(خطاب به کسی که مهار (افسار) شتر را می‌کشد و شتر را هدایت می‌کند) ای کسی که مهار را می‌کشی! اندکی صبر کن و سریع حرکت نکن. چون که من از این طرف در بند هستم. تو مرا به یک طرف می‌کشی و زنجیرهای متصل بر دلم، مرا به سمت دیگر می‌کشانند.

من از طرفی بار ِ جفا کشیده ام و از طرفی هوا و آرزو و هوس من، پرده ی من را دریده است و رسوا کرده است. در مقابلم راه دارم و در پشت سرم دلم باقی مانده است. واقعه‌یِ مشکلی دارم و در بد مخمصه‌ئی گرفتار شده ام.

دوری و بُعد ِ مسافت، نمی تواند حجابی بر معرفت و دوستی و آشنایی و شناخت ِ قدیمی باشد. یعنی دوری باعث نمی شود که دوستان ِ قدیم فراموش شوند. اگرچه جسم تو در نزد من غایب است، اما همیشه در مقابل من و جلوی چشم منی

آخر ِ قصد ِ من تویی. غایت ِ جهد و تلاش و آرزوی من تویی. تا زمانی که به تو نرسم، دست ِ امید از دامن ِ تو نمی گسلم. همچنان امیدوار می‌مانم

چگونه یاد و ذکر تو از زبان ِ من و فکر تو از مغز و اندیشه‌ام بیرون برود؟ نخواهد رفت! چون که در رگ و در مفاصل ِ من رسوخ کرده ای

آن چنان فکرم مشغول ِ تو است که انگار از همه چیز غایبم و اصلا حضور ندارم. چنان به تو فکر می کنم که هیچ کس را نمی بینم و غافل از همه‌ی مردم جهانم

اگر به من نگاهی بیفکنی، آن چیزی که با صبر کاشته‌ام، خواهد رویید و شاخه و برگ خواهد داد. و اگر تو بر من نظر نکنی، امید ِ باطلی که در من ریشه کرده است، چه ثمر و نتیجه‌ای خواهد داشت؟ نتیجه‌ای نخواهد داشت.

کسی به سعدی با ملامت می‌گوید: ای سعدی! سنت ِ عشق را ترک نمی کنی. و سعدی پاسخ می‌دهد: بله! درست است ترک نمی کنم! چون که خویی که در گِل ِ من سرشته شده، از دل نخواهد رفت.

با همه ی علم و دانشی که دارم، از مداوای درد ِ شوق عاجز ام. و با همه‌ی عقلی که دارم، در چاره کردن ِ کار ِ عشق، نادانی بیش نیستم.