غزل شمارهٔ ۳۰۶

AI: ای پسر جذاب و زیبا، تو همانند ماهی دل‌انگیز هستی. از همه چیز و هر کسی که ناراحت‌کننده است دوری کن و بدان که هیچ‌چیز نمی‌تواند تو را از خود دور کند. (تصحیح AI: ای پسر جذاب و زیبا، تو همانند ماهی دل‌انگیز هستی. از همه چیز و هر کسی می‌توان دوری کرد و بدان که هیچ‌چیز نمی‌تواند تو را از خودش دور کند.)

AI: وقتی تو در دل من جای گرفتی، دیگر جایی برای خیال و تصور درباره‌ی تو در ذهنم باقی نمانده است. (تصحیح AI: از وقتی تو در دل من جای گرفتی، دیگر جایی برای خیال و تصور در ذهنم باقی نمانده است.)

هوش مصنوعی: من را عیب می‌کنند که چرا در پی خوبان هستم، اما هر انسانی که به اسارت درآید، نمی‌تواند مانند یک بنده از آنان جدا شود.

هوش مصنوعی: زنجیرهایی که از موهای بافته شده شکل می‌گیرند، به آسانی جدا نمی‌شوند و برای کسی که در دام افتاده، رهایی به راحتی به دست نمی‌آید. هر که در مشکلات عمیق‌تری غرق شده باشد، برای آزاد شدن باید تلاش بیشتری کند.

هوش مصنوعی: وقتی تو مانند مجسمه‌ای زیبا و بی‌نظیر از کنار من عبور می‌کنی، هر کسی که به تو نگاه نکند، همچون مرده‌ای است یا کسی که نابینا است.

هوش مصنوعی: اگر من ناز دوست را نبرم، چه کسی همچون اوست که بتواند بدون هیچ مخالفتی تکبر ورزد؟ هر که باشد، بی‌نظیر است.

هوش مصنوعی: آن قامت زیبا و باریک سرو که اینقدر درباره‌اش صحبت می‌شود، اگرچه از نظر ظاهری بلند است، اما از لحاظ مفهوم و معنی، کوتاه و ناقص به نظر می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کسی که از تو چیزی می‌خواهد، نباید از دشواری‌های زندگی فرار کند، و کسی که به تو علاقه‌مند است، از مشکلات و چالش‌ها عقب‌نشینی نخواهد کرد.

AI: من با کمال تواضع و بندگی، بوسه‌ای بر قدم‌های تو می‌زنم. اگر هم سرم در این حالت سر به زیر و بدون اراده باشد، تو آن را نگیرید. (تصحیح AI: من با کمال تواضع و بندگی، بوسه‌ای بر قدم‌های تو می‌زنم. اگر هم سرم در این راه برود، اهمیتی ندارد. انسانی بی سروپا چون مرا چیزی به حساب نیاور.)

هوش مصنوعی: اگر سعدی خود را هزینه کند و مال و جانش را در راه رسیدن به تو خرج کند، مقام والای تو آنقدر ارزشمند است که این همه فداکاری در برابر آن، بهایی ناچیز به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر تو از ما بی‌خبری و از همه کس بی‌نیازی، ما برای تو نیازمندیم و از تمام عالم فقیرتر هستیم.