غزل شمارهٔ ۴۵۱

هوش مصنوعی: دو چشم زیبا و فریبنده‌ات به آرامش افراد هشیار آسیب می‌زنند و مثل خواب‌آلودگانی عمل می‌کنند که بر عقل و فکر بیداران غالب می‌شوند.

هوش مصنوعی: ای آقا، به نصیحت‌کننده بگو: وقتی مشکلات به حدی رسید که نتوان آنها را تحمل کرد، چرا باید از بارش باران و مشکلات دیگر بترسیم؟

هوش مصنوعی: اگر آن ساقی که مستان را می‌شناخت، هشیاران را می‌دید، آنها هم از خودشان ناامید می‌شدند و مانند من بر دست مست‌ها توبه می‌کردند.

اگر قرار باشد بهشتی شوم اما بدون آن دلبر یگانه، بهتر می‌پسندم که در جهنم با گناهکاران باشم تا با نیکوکاران بهشت. به عبارت دیگر خوبی بهشت هم برای من، همنشینی با نیکوکاران نیست، بلکه هم نشینی با توست و اگر قرار است تو در بهشت نباشی، هم‌نشینی دوزخیان که ناله‌های من در ناله ایشان گم شود، بهتر است تا هم‌نشینی از بهشتیان رضایت داده به بهشت بدون تو.

هوش مصنوعی: بویی به مشامم رسیده که تمام عقل و صبر و هوش مرا از دست می‌دهد. نمی‌دانم این بو از باغ بهشت است یا از بازار عطاران.

هوش مصنوعی: به خاطر داشته باش که با افرادی که دیدگاه محدودی دارند، نباید درگیر شد. به زمین‌های کنعان سفر کن و در مصر به دنبال فرصت‌های جدید بگرد تا افراد با بصیرت و ارزشمند را بشناسی.

هوش مصنوعی: ای باد شب، سلامی به آن ماه مجلس بفرست و بگو که تو آزاد هستی و دیگران به خاطر زیبایی تو در غم و اندوه به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: اگر آن فرد سرکش و بی‌رحم روزی حال من را بپرسد، بگو که او به خواب نمی‌رود در شب به‌خاطر اعمال ناپسند و خیانت‌های اطرافیان.

هوش مصنوعی: اگر به راه من گذرت افتد، لطفا نگاهی به ما بینداز. نگو که پاداش نیکی کسانی که کارهای خوب کرده‌اند، بد خواهد بود.

هوش مصنوعی: بعضی‌ها می‌گویند وقتی که سعدی سختی را تجربه کردی، تغییر کن و از این شرایط رها شو. اما من می‌خواهم بگویم حتی اگر بمیرم، در کنار کسانی که به وفاداری شهرت دارند، می‌خواهم بمانم.