غزل شمارهٔ ۵۹۳

دیگر توان خود را از دست داده‌­ام و پر و بالی برای من باقی نمانده است، از دست تو چگونه می‌­توانم بگریزم؟ وقتی به این اسیر عشق هیچ فرصت و مجالی نمی­‌دهی!

انسان عاشق و درمانده‌­ای که چاره‌­ای داشته باشد، هیچ اندوهی ندارد، اما من نه راه فرار از عشقت را دارم و نه می­‌توانم راهی جهت دوستی و آشنایی با تو بیابم.

تمام عمر و روزگار زندگی­‌ام در دوری از تو گذشت، اما اگر هنوز احتمال دارد که در قیامت به وصال تو برسم، تحمل آن (سپری شدن عمر) همچنان آسان است.

اگر آدمی امید داشته باشد که بالاخره روزی به وصال معشوق خواهد رسید به راستی بسیار زیبا و دلنشین است که تمام عمرش در دوری از معشوق، صبور و شکیبا باشد(تمام عمر بار فراق را تحمل کند).

تویی که نتوانسته­‌ای شبی را که بلندای آن به طول یک سال است، بیدار باشی، چه نتیجه­‌ای دارد که از غم روزگار برایت بگویم.

عجیب نیست اگر نسبت به حال انسان­‌های عاشق بی­‌تفاوت هستی و غم آنها را نمی­‌خوری، چرا که در تمام عمر چنین حالی را تجربه نکرده­‌ای.

با من حرفی بزن که چنان در دام محبت تو گرفتار آمده‌­ام و چنان سرگرم و مشغول تو هستم که دیگر یادی از خویشتن نمی­‌کنم.

ای قیامت (=معشوق) چرا نشسته­‌ای؟ برخیز و نشان بده قامت بلند و متناسب خود را ، قامتی که سراسر متناسب و به اندام است، برخلاف سرو بوستان که هیچگونه تناسبی ندارد!

چرا که مجلسِ سماع و رقص و پایکوبیِ امشبِ ما مجلسی نیست که دف با ضربه‌ای و ساز بربط با گوشمالی از دست نوازنده، راحت شود(مجلس امشب ما تا دیر وقت برقرار است). طپانچهلغت‌نامه دهخداطپانچه . [ طَ چ َ / چ ِ ] (اِ) طبانچه . اصلش تپانچه است . سیلی . چک . طپنچه . لطمة. زخم با کف دست . توگوشی . بناغوشی . بناگوشی در زبان ترکی به معنی تکه چوبی است کت و کلفت که روی زمین بعد از شخم زدن می گرداندند تا کلوخ ها شکسته شده و سطح زمین صاف شود.

دیگر چهره­‌ی همچون آفتابت را به آسمان نشان مده، چرا که ماه از شدت شرمساری خمیده و هلال گشت.

موهای خوشبو و ظریف صورتت و محل قرار گرفتن خالت چنان متناسب و هماهنگ است که گویی از قلمی که در حال نگارش خط غبار است، خالی فرو چکیده است.

سعدی! تو نیز دیگر این مطلب را نگو که نگاه کردن به چهره‌­ی زیبارویان گناه است، در واقع نگاه نکردن به چنین چهره­‌ای زیبا گناه است!