غزل شمارهٔ ۳۹۷

مانند پروانه‌ای که می‌سوزد و همچنان پرواز می‌کند، از تو به خاطر مصلحت‌ خودم دور نمی‌شوم.

اگر می‌توانی امروز دلم را به دست آور ورنه، [روزی میرسد که] که بسیار جستجو کنی و هرگز مرا نیابی.

نه چنان ایمان دارم که یک نظر سیرم کند، نه آنقدر آزمند که [آب] جیحون تشنگی‌ام را فرو ننشاند. (نه زاهدم و نه حریص)

مانند چنگ، در پیش تو سر تسلیم و ارادت دارم؛ هر زخمه که خواهی بزن و مرا بنواز.

اگر صد بار مرا در آتش بیندازی و بیرون بیاوری، اگر هم بگدازم زر نابی خواهم بود که هستم.

اگر تو این ستم را می‌پسندی که سنگم بزنی، از من این جرم برنمی‌آید که با تو به مخالفت برخیزم.

چه کنم که از دستم خدمتی شایسته برنمی‌آید. سر که چیزی نیست آن را در پای عزیزان ببازم.

من خراباتی، عاشق، دیوانه و مست هستم. بد گوی من، چه چیزی بیشتر از این [می‌تواند] حکایت بکند؟

ماجرای دل دیوانه را به پزشک گفتم، که سراسر شب دروازه چشمم به روی اندیشه تو باز است.

[پزشک] گفت: «سعدی! از نوع شکایتی که تو داری، [معلوم شد] درد عشق است که نمی‌دانم چگونه درمانش کنم.