برگردان به زبان ساده
مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام
تو مُستریح و به افسوس می‌رود ایام
هوش مصنوعی: من همیشه منتظر تو هستم و با گوش‌های attentive به پیام‌هایت توجه می‌کنم، اما ای کاش زمان به خوبی می‌گذشت.
شبی نپرسی و روزی که دوستدارانم
چگونه شب به سحر می‌برند و روز به شام؟
AI تصحیح‌شده: در شب‌ها (شبی) از من نپرس (نمی‌پرسی) که چگونه عاشقانم شب را به صبح و روز را به شب می‌گذرانند (می‌رسانند).
ببردی از دل من مهر هر کجا صنمی‌ست
مرا که قبله گرفتم چه کار با اصنام؟
هوش مصنوعی: دل من را از محبت تو پر کردی و هر جا که زیبایی باشد، من فقط به تو عشق می‌ورزم. چه نیازی به بقیه زیبایی‌ها دارم؟
به کام دل نفسی با تو التماس من است
بسا نفس که فرو رفت و برنیامد کام
هوش مصنوعی: در دل امیدوارم که تجربه‌ای شیرین با تو داشته باشم. اما بارها نفس‌هایی بوده که در گلو مانده و نتوانسته‌ام آن‌ها را بیرون بیاورم.
مرا نه دولت وصل و نه احتمال فراق
نه پای رفتن از این ناحیت نه جای مُقام
AI تصحیح‌شده: من نه خوشبختی همدلی را دارم و نه نگرانی (احتمال=تحمّل) جدایی را، نه توانایی رفتن از این مکان را دارم و نه جایی برای اقامت.
چه دشمنی تو؟ که از عشق دست و شمشیرت
مُطاوِعت به گریزم نمی‌کنند اَقدام
AI: دشمن تو چه کسی است؟ که حتی از عشق و عشق‌ورزی‌ام نتوانم از زیر بار دست و شمشیر تو فرار کنم. (تو چه دشمنی هستی؟ که از عشق به دست و شمشیرت، قدم‌هایم از من برای فرار اطاعت نمی‌کنند.)
ملامتم نکند هر که معرفت دارد
که عشق می‌بستاند ز دست عقل زمام
هوش مصنوعی: کسی که به عشق و محبت آگاه است، نباید از من سرزنش کند؛ زیرا عشق نیرویی است که از عقل و منطق فراتر می‌رود و زمام اختیار را در دست می‌گیرد.
مرا که با تو سخن گویم و سخن شنوم
نه گوش فهم بماند نه هوش استفهام
هوش مصنوعی: مرا که با تو صحبت می‌کنم و صحبت تو را می‌شنوم، نه گوش من توانایی درک دارد و نه هوش من قادر به پرسش و پاسخ است.
اگر زبان مرا روزگار دربندد
به عشق در سخن آیند ریزه‌های عِظام
AI: اگر روزگار زبان مرا ببندد، عشق در کلامم چنان پیداست که حتی کوچک‌ترین جزئیات زندگی‌ام را نیز بیان خواهد کرد. [تصحیح AI: اگر روزگار زبان مرا ببندد (بمیرم)، عشق در کلامم چنان پیداست که حتی ریزه‌های استخوان‌هایم آن را بیان خواهد کرد.]
بر آتش غم سعدی کدام دل که نسوخت؟
گر این سخن برود در جهان نماند خام
هوش مصنوعی: در آتش دل‌سوزی‌ها و غم‌های سعدی، کدام دل است که نسوزد؟ اگر این سخن در جهان پخش شود، دیگر چیزی در این دنیا باقی نمی‌ماند که ناتوان و بی‌اثر باشد.
