غزل شمارهٔ ۴۰۸

هوش مصنوعی: امروز برای من روز خوش‌شانسی است، چون نگاه من به آن زیبایی افتاده است.

هوش مصنوعی: سپاس خداوند آسمان را که از بلای من نجات یافتم و به آرامش رسیدم.

هوش مصنوعی: شاید همه‌چیز فقط یک خواب باشد یا شاید خیال من است که به زیبایی خود می‌نازد.

هوش مصنوعی: این بخت به من هیچ روزی را خوش و خرم نکرد و این گل هم هیچ‌گاه نرسته و شکوفا نشد.

AI: امروز آنچه که دل می‌خواست را دیدم، اما آنچه که نمی‌خواست، بر سرم آمد. (تصحیح AI: امروز آنچه که دل می‌خواست را دیدم و آنچه که بدخواهم نمی‌خواست، مجبور به دیدنش شد.)

هوش مصنوعی: حالا که تو چهره‌ات را به من نشان داده‌ای، حال و روزم نیز به خوبی تغییر کرده است.

AI: دیگر چه انتظاری می‌توان داشت از روزگار، وقتی که ماه کامل تمام شده و تنها هلالی باقی مانده است. (تصحیح AI: دیگر چه انتظاری می‌توان داشت از روزگار، حال که هلالم تبدیل به ماه کامل تمام شده است.)

هوش مصنوعی: بازگرد که از دل تنگی و دل‌زدگی‌ام به خاطر اشتیاق به دیدارت است.

هوش مصنوعی: به خاطر جدایی، بسیار ناراحت و رنجورم به گونه‌ای که دل نمی‌تواند به دیدار تو رضایت دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت تشنگی‌ام، آبی که به حلقم می‌رود، صاف و زلال نیست.

هوش مصنوعی: بدبختانه دوباره بر چهره‌ات آمدم چون دیگر راهی برای نجات نیست و امیدی ندارم.

هوش مصنوعی: من از ظلم و ستم تو نیز در درون خودم رنج می‌برم و از دست تو نیز به تو شکایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی دوست با من همراه و همدل است، سختی و ناسازگاری‌های دیگران برایم اهمیتی ندارد.