غزل شمارهٔ ۳۴۲

هوش مصنوعی: هر کس که یار خود را دارد، به دنبال دوست بیگانه نمی‌گردد. ای کسی که در امور خود تسلط و نفوذ داری، ابتدا باید به دیوار و امنیت خود توجه کنی.

هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد به شایستگی در خدمت تو باشد، کمر همت می‌بندد. اما بهتر است که خودخواهی کنی و از خدمتکار خود بخواهی که در خدمتت باشد.

هوش مصنوعی: من در ابتدای روز به تو گفتم که جانم را فدای زیبایی تو می‌کنم. گفتن این حرف نشان دهنده‌ی مردانگی من نیست که بخواهم از حرف خودم برگردم.

هوش مصنوعی: من هر کس را درباره درد عشق می‌پرسم، او جواب می‌دهد، اما تو از من بپرس، که من خود در جواب دادن ناتوانم.

هوش مصنوعی: برای تحمل عشق باید مانند پروانه سبک و سستی باشی، ای کسی که در حال صحبت با دیگری هستی و به خود نپردازی.

هوش مصنوعی: اگر قرار بود که به من نشان دهی، دل نبایستی بشکند و نبایستی اول خود را به من نشان می‌دادی.

AI: زیبایی این افراد حد و مرزی ندارد. ای کاش غم‌خوارانشان، غم خود را تحمل می‌کردند. (تصحیح AI: زیبایی این افراد حد و مرزی ندارد. ای کاش غمِ غم‌خوارانشان را تحمل می‌کردند.)

هوش مصنوعی: عقل را در عشق تصور می‌کردم که راه‌حلی دارد، اما اکنون تصمیم گرفته‌ام دیگر به اندیشه‌ی خود تکیه نکنم.

هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد درباره ما هر نظری داشته باشد، بگوید، ما اهمیتی نمی‌دهیم و دست از محبت و عشق محبوب‌مان برنمی‌داریم.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، هر کس مسئول اعمال خودش خواهد بود و من هم به کسی کمک نخواهم کرد و فقط به صحبت‌های محبوب خودم می‌پردازم.

هوش مصنوعی: ای سعدی، در عرصه عشق از پرهیزکاری سخن نگو، زیرا در بازار عشق هر چیزی خریدار دارد.