غزل شمارهٔ ۳۶۴

هوش مصنوعی: من در درون خودم نمی‌توانم تحمل کنم که از دوست روی برگردانم. پس ای دوست، دستت را از من بردار، چون دیگر طاقت من تمام شده و نمی‌توانم ادامه دهم.

AI: بدن من به مرور زمان تحلیل رفته و عقل من نیز رفته است، اما عشق من همچنان پابرجاست. اگر جانم هم از دست برود، برایم مهم نیست؛ زیرا احساس می‌کنم که دیگر به حقیقت عشق ایمان ندارم. (تصحیح AI: بدن من به مرور زمان تحلیل رفته و عقل من نیز رفته است، اما عشق من همچنان پابرجاست. اگر جانم هم از دست برود، برایم مهم نیست؛ زیرا اگر از جانفشانی دریغ کنم، مشتاق نیستم بلکه دروغگویم.)

هوش مصنوعی: ای معشوقه، بیا و برایم بیاور. نمی‌خواهم بگویم چند لیوان بزنم، چون حتی اگر جیحون را هم بنوشم، هرگز نمی‌توانم سیراب شوم.

هوش مصنوعی: صورت تو برای من مانند محرابی است در میان مسلمانان و حتی اگر جنگ و ناامنی بر پا باشد، نمی‌توانی مرا از این محراب دور کنی.

هوش مصنوعی: من از دنیا و آخرت فقط همین را می‌خواهم و چیزی بیشتر نیست؛ فقط قبل از اینکه از این دنیا بروم، لحظه‌ای با دوستی خود را سرشار کنم.

هوش مصنوعی: از ناامیدی خود حرف می‌زنم و بی‌تابی می‌کنم. در جهانی دیگر، دوستی و وفای به عهدی که با دوستانم دارم، مرا به پیش می‌برد.

هوش مصنوعی: نگفتی که ای یار بی‌وفا، چه زمانی می‌خواهی دل‌جویی کنی از ما؟ تنها از طریق دستت می‌توانی کمک کنی و گرنه، من از غم و پریشانی گذشته‌ام و در حال حاضر در وضعیت سختی قرار دارم.

هوش مصنوعی: زمستان است و درختان بی برگ شده‌اند. ای باد، که نماد نوید بهار هستی، بیا. بیابان پر از تاریکی است. ای ماه زیبای من، تو هم بیا.

هوش مصنوعی: زندگی سعدی به گونه‌ای است که اگر بر درِ تو بمیرم، دیگر نمی‌دانم چه اتفاقی برایم می‌افتد، پس از این در محروم نباش.