غزل شمارهٔ ۵۴۸

بلبل سحری به من پیامی داد و گفت که تو چه آدمی هستی که از عشق بی‌خبری.

شتر هنگامی‌که شعر عرب را می‌شنود به شاد و سرزنده می‌شود، اما اگر تو ذوق نداشته باشی، نشان‌دهنده‌ی طبیعت نادرست تو خواهد بود.

من هرگز به خودم نگاه نمی‌کنم، چون بیننده واقعی هرگز تسلیم ناتوانی نمی‌شود.

به خاطر زیبایی‌ات، ای معشوق، هر جا که نگاه می‌کنم، انگار که در هر نگاه تو را می‌بینم.

دیگر به تماشای قامت زیبا و بلند درختان چمن نمی‌نشینم و دیگر رفتارهای نرم و لطیف مانند کبک دری را انجام نخواهم داد.

کبک به این شکل پرواز نمی‌کند و سرو هم این‌گونه خم نمی‌شود. طاووس نیز نمی‌تواند در مقابل تو خود را به نمایش بگذارد.

هر بار که از کنار من می‌گذری، من به تو نگاه می‌کنم، چرا که تو به زیبایی قامت خود هیچ توجهی به دیگران نداری.

از آن‌جایی که من از رفتن تو دچار آشفتگی و پریشانی شده‌ام، تعجبی ندارد که تو نسبت به خودت و ما بسیار بیشتر از آنچه که من دچار فتنه و آشفتگی هستم، ناآرامی.

به خاطر لطف و بخشش شما، نگاهی به وضعیت ما بیندازید و ببینید که آیا دوباره فرصتی برای عبور از کنار ما فراهم می‌شود.

به رغم تمام ظلم‌ها و بی‌وفایی‌هایت، هرگز از محبت و عشق به تو دست نمی‌کشم. من در برابر تو فروتن و مطیع هستم، حتی اگر جانم را بگیری.