غزل شمارهٔ ۴۷۷

هوش مصنوعی: این زیبایی و جذابیت چهره و اندام و خصوصیات ظاهری چقدر است. چه قامت و حرکات دلنشینی دارد.

هوش مصنوعی: کسی که در طول زندگی‌اش فقط به مطالعه و تحقیق پرداخته، بعید است به دیگری نگاه کند یا به خود توجه کند، زیرا تمام تمرکز و تلاش او معطوف به یادگیری و دانایی است.

هوش مصنوعی: هر کسی که از من درباره زیبایی و کمال وجود تو سوال کرد، پاسخ داد که تو در اوج کمال و زیبایی هستی.

هوش مصنوعی: اگر کسی در هنگام نماز شام به بام نگاه کند، ابروهای تو را مشاهده کرده و به اشتباه فکر می‌کند که هلال ماه را می‌بیند.

هوش مصنوعی: تو به رنگ قرمز لبان خود می‌نگری که ناشی از خون عزیزان توست. حال خودت بگو آیا این خون ریخته شده برای تو حلال و مجاز است؟

هوش مصنوعی: من آنقدر به یاد تو خوشحالم که برایم فرقی ندارد که دوری است یا نزدیکی.

هوش مصنوعی: شبی تصمیم گرفتم در خواب تو را ببینم، اما نتوانستم از فکر تو رها شوم و خوابم نیا آمد. این فقط یک خیال بوده است.

هوش مصنوعی: در طول شب، از کسانی که درد و رنج را تجربه کرده‌اند، بپرس عزیز من که آیا این شب برای تو به اندازه‌ای طولانی است که گویی یک شب یا حتی هزار سال به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: در دست من فقط قلمی وجود دارد که به یاد تو می‌نویسد و مداد نیست که از آن، چیزی به تحریر درآید. این نوشته، خالص و زلال است.

هوش مصنوعی: برخی افراد به خاطر غم عشق سعدی به او طعنه می‌زنند و از حال او بی‌خبرند؛ نمی‌دانند که چه وضعیت دشواری دارد.