غزل شمارهٔ ۴۱۷

من بدون آنکه از عشق تو سخنی بگویم ( همه کس عاشق بودن مرا درک می­کنند) زیرا رنگ چهره‌ی من به گونه‌­ای هست که از حال و درون من خبر می‌دهد.

گاه با خود چنین فکر می‌کنم که به خاطر داشتن چنین احوال پریشانی ناله سر دهم (تا شاید معشوق از حال و روز من با خبر شود) اما باز به خود می‌گویم که حال و روز من آشکار است و نیازی به بیان آن نیست.

از هنگامی که مشغول و سرگرم دیدن تو هستم سرسوزنی یه دنیا و آخرت توجه ندارم، و از هر دو جهان فارغ و رها گشته‌ام.

اگر چنان مقرر شده است که روزی من بیچاره و گدا، به در خانه‌ی کسی غیر از تو بروم همین حالا مرا از درگاه خود دور کن.

من مدام در این فکر و اندیشه هستم که جان خود را تقدیم تو کنم و هرگز به این فکر نکرده‌­ام که خود را از دست تو نجات بخشم.

اگر تو در حال حاضر شیرین روزگار و شاه خوبرویان هستی، نظر و عنایتی نیز به من داشته باش؛ چرا که من از شدت عشق به تو تبدیل به فرهاد روزگار شده‌ام.

نه من تاب و توان تحمل دوری از تو را دارم و نه تو میلی به نزدیک شدن به مرا داری، بنابراین تصمیم به صبوری و شکیبایی گرفته‌ام؛ چرا که جز این راه چاره­‌ای دیگر ندارم.

از همان روزی که قدم در راه عشق تو گذاشتم با خود گفتم: تا به مرگ نرسم، محال است که به وصال او برسم.

به یاد لب سرخگونت بسیار اشک خونین از چشمان خود می‌­ریزم، نگاه و عنایتی به من داشته باش تا ببینی چگونه زبانم کلمات مروارید مانند به پای تو نثار می‌کند.

شعر خود را که هنوز کامل نشده است و نیمه راه است به پایان می‌رسانم؛ چرا که هر چند نگاه و بررسی می­کنم می­بینم که اگر تا آخر عمر نیز مشغول سُرایش شعر در وصف و مدح تو باشم باز نیز مدح و وصف تو را به پایان نمی‌توانم برسانم.(نکته: اگر چه این بیت، بیت آخر غزل سعدی است اما از این جهت که می‌خواهد شور و شوق خود را در وصف معشوق بیان کند، گفتار خود را تا اینجا نیمه می­انگارد و تکمیل آن را تا آخر عمر به حساب می‌آورد.)