غزل شمارهٔ ۵۰۵

همانگونه که وقتی خیال و تصویر آب زلال به انسان‌های تشنه نشان دهی تشنگی‌­شان بیشتر می‌شود، خبر و سخن گفتن از تو نیز درد و زخم حاصل از جدایی را برای من بیشتر کرد.

هیچ نیازی نیست که هدیه‌ای برای دوستان و مشتاقان خود بفرستی، بهترین هدیه و ارمغان وجود نازنین خود تو است که بیایی.

رفتی و دل من عاشق را همراه خود بردی و در دست غم رها کردی، با اینکه شب و روز در خیال و ذهن من هستی اما نمی­دانم کجایی.

وقتی تو را به عنوان دوست انتخاب می‌کردم، به دل خودم می­گفتم: جای شگفتی نیست اگر زیبارویان بی‌‌وفا باشند.

تو تمام ظلم و جفایی که می‌توانستی در حق من انجام دهی را انجام دادی، این‌گونه نیست که من نتوانم به تو ظلم کنم اما حقیقت این است که تو سزاوار هیچگونه ظلم و جفا نیستی.

تو از آنجا که پادشاه (خوبرویان) هستی هر ستمی که می‌خواهی می‌توانی انجام دهی و انسان‌های زیردست چاره‌ای جز تحمل و بردباری در برابر تو ندارند.

حرف و کلامی که دوست دارم با تو در میان بگذارم به نسیم صبحگاهی گفتم؛ در واقع آشنا و همنشین دیگری جز نسیم صبحگاه ندارم، ای باد سحر سخنان من را به پیش او ببر چرا که تنها تو آشنای منی.

ای یار من از آن مرحله عبور کرده‌ام که نصیحت کسی را بشنوم؛ ای فقیه تو نیز مرا رها کن و زهد و پاکی خود را به رخ من نکش.(پارسایی فروختن: ادعای پارسایی و پاکدامنی داشتن، پاکی خود را به رخ دیگری کشیدن.)

تویی که می‌‌گویی من به زیبایی زیبارویان هرگز توجه‌­ای نمی‌کنم و فکر خودم را مشغول آنها نمی‌کنم اگر یک­بار نگاهی همچون سعدی به آنها بیفکنی حتما این کار را انجام خواهی داد.

اگر در هنگام صبح که چشمان خود را باز می‌کنی به روی بهشت بازکنی چندان لطیف و دلنواز نیست که با گشودن چشم دوست و معشوق خود را ببینی.