غزل شمارهٔ ۴۸۴

هوش مصنوعی: بیا و ببین که بدون تو چقدر نگران و ناراحت هستم. غم عشق تو من را گرفتار کرده و بی‌تو خیلی حال و روز خوبی ندارم.

هوش مصنوعی: در شب، از دوری تو ناله می‌زنم ای زیبا روی، و هنگامی که روز فرا می‌رسد، انگار در آتش عذاب می‌سوزم بدون حضور تو.

هوش مصنوعی: ای محبوب، لحظه‌ای به من شربت وصال و نزدیکیت را ندادی و همیشه به عذاب جدایی‌ات دچارم و همواره تلخی جدایی را می‌چشم.

هوش مصنوعی: اگر تو با من اینگونه رفتار کنی، عزیزم، من حتی از جانم و دو جهانی که دارم هم به خاطر تو گذشت می‌کنم.

هوش مصنوعی: من پیامی فرستادم و گفتم که بیایی، زیرا من تو را دوست دارم. تو پاسخ دادی و گفتی که من بدون تو خوشحال‌تر هستم.