غزل شمارهٔ ۴۱۹

هوش مصنوعی: من تا زمانی که نقره وجود داشته باشد، از خودم می‌ریزم و به تو می‌دهم؛ و تو هم تا زمانی که امکان بوسیدن باشد، از من می‌گیری.

هوش مصنوعی: اگر فردا مرا به زندان ببرند، این لحظه را در باغ به خوشی و لذت می‌گذرانم.

تصحیح AI: بگذار دنیا بگذرد و بر من تمام شود، چون آنچه از دنیا می‌خواستم، تو بودی. (AI: بگذار دنیا بگذرد تا آنچه می‌خواهم برایم پیش بیاید، چون آنچه تو از دنیا می‌خواستی، من بودم.)

هوش مصنوعی: در این باغ، حتی اگر گل‌های زیبا و دل‌انگیزی وجود داشته باشد، بدون صحبت و بیان احساسات باغبان، آن‌ها ارزشی نخواهند داشت.

هوش مصنوعی: نمی‌دانستم که از خوش‌شانسی‌ام، پرنده‌ای ویژه و زیبا به خانه‌ام خواهد آمد.

هوش مصنوعی: تو در شهر ما عشق را به ما آموختی، بیا تا داستان آن را نیز برایت بگویم.

هوش مصنوعی: من در دل از تو حرف‌های زیادی دارم، اما وقتی کنار تو هستم، زبانم بند آمده است.

تصحیح AI: باید بگویم تا هم دشمن و هم دوست بفهمند که من مستی و پنهان‌کاری را نمی‌شناسم. (AI: باید بگویم تا هم دشمن و هم دوست بفهمند که من نه حالتی از مستی دارم و نه چیزی را پنهان می‌کنم.)

هوش مصنوعی: نگو که سعدی به آرزوی خود رسید، چون اگر تو سنگدل هستی، من دلرحم و مهربانم.

تصحیح AI: اگر تو با زیبایی و لطافت خود، قصد آن داری که مرا از نزد خود برانی، من هم بر سر آنم که: (بیت بعد) (AI: اگر تو با زیبایی و لطافت خود، از نزد من بروی، من هم اشتیاق دارم که به دنبال تو بروم.)

تصحیح AI: تا زمانی که در زندگی‌ هستم، به یاد تو و خاطراتت زندگی می‌کنم و اگر مردم، به تو سلام می‌رسانم. (AI: تا زمانی که در زندگی‌ام هستی، به یاد تو و خاطراتت زندگی می‌کنم و اگر روزی از من جدا شوی، به فکر تو و سلامتم خواهم بود.)