غزل شمارهٔ ۱۹۹

هوش مصنوعی: تا به حال هیچ خبری از برکت و لطف تو نیست و در هیچ چیزی نشانی از نگاه تو مشاهده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که توانایی صبر کردن داریم، تحمل می‌کنیم. اگر دیگر نتوانیم صبر کنیم، چه باید بکنیم؟

هوش مصنوعی: آیا در شهر شما نشانی از وفا و مهربانی نیست؟

هوش مصنوعی: می‌گویند چرا نگاه خود را ندوختی تا از دغدغه‌ها و خطرات دور بمانی؟

هوش مصنوعی: ای آقای من، برو و بدان که تلاش انسان در برابر سرنوشت، کارساز نیست و نمی‌تواند بر آن تأثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: این احساسی که در دل داریم، زمانی از بین می‌رود که خودمان وجود نداشته باشیم.

هوش مصنوعی: بیچاره کجا برود، وقتی که از کوی تو راهی برای فرار ندارد.

هوش مصنوعی: زمانی که چهره‌ی دلنشین و جذاب تو در دنیا وجود دارد، هیچ کس دیگر نمی‌تواند جایگزین تو باشد.

هوش مصنوعی: در پارس چنین نمکی ندیدم و در مصر هم چنین شکری وجود ندارد.

 اگر تو تصمیم بگیری که جان سعدی را بگیری، بدان که جان سعدی از شما ارزشمندتر نیست.