غزل شمارهٔ ۴۰۵

بسیار سعی و کوشش کردم که اسرار ِ عشق ِ خودم را بپوشانم. اما مگر می‌شود بر سر آتش نجوشید؟ نمی شود! عشق مانند آتشی بود که من در آن می‌جوشیدم. ناگزیر اسرارم برملا شد

به هوش بودم: مراقب بودم. حواسم را جمع کرده بودم که به کسی دل نسپارم. اما شمایل و چهره ی زیبای تو را که دیدم هوش از سرم پرید و صبر هم برای من نماند. یعنی نه صبر ماند که صبوری کنم و دل نسپارم. نه هوش و حواسی ماند که مراقب باشم که ببینم دارم عاشق می شوم.

از دهان ِ تو حکایتی به گوش ِ جان ِ من آمد که بعد از آن دیگر نصیحت ِ مردم برای من مانند حرف و حدیث و حرف چرند به گوش می رسد. در مقابل حکایتی که از دهان تو شنیدم، نصیحتی که مردم می کنند بی ارزش است.

من بی قرارم و این قرار و آرام و قصد را ندارم که چشم از تو بپوشانم. مگر این که تو رویِ خودت را بپوشانی که فتنه بنشیند.

بهتر است که من ِ رمیده دل (کسی که دلش رمیده است) به سماع نروم. چون اگر به مجلس رقص سماع بروم آنقدر از عشق معشوق به رقص سماع می‌پردازم که از خود بی خود شده و از هوش می‌روم و دیگر با پای خودم نمی‌توانم از مجلس خارج شوم و اهل مجلس باید مرا به دوش گرفته از محفل به منزل ببرند. 

از معشوق خواهش می کند: امشب به آشتی و دوستانه به کنار ِ من بیا. چون که از دیشب در انتظار تو بودم و تمام ِ شب از انتظار ِ تو نخوابیده ام. چشمم نخوابیده است.

تو من را به هیچ دادی. به رایگان فروختی. اما من هنوز بر این تصمیم هستم که یک مو از وجود تو را در برابر بهای همه‌ی دنیا به هیچ کس نفروشم

من در باره‌ی جراحت و زخم ِ خودم فقط به کسی می‌گویم و تعریف می‌کنم که خود نیز زخم خورده باشد. چون که کسی که تندرست و سالم است، اگر من داد و بیداد کنم و بخروشم، من را سرزنش خواهد کرد! چون درکی از زخم ندارد.

این قدر به من نگو که ای سعدی! راه ِ عشق را رها کن! چه فایده‌ئی دارد که این حرف را می‌زنی؟ وقتی که من اصلا نصیحت و پند را گوش نمی‌دهم؟

به صحرا و راه ِ بیابان رفتن، بهتر از این است که بی جهت به بطالت بنشینیم و کاری نکنیم. چون که در نهایت حتی اگر به مراد ِ خودمان نرسیم، دست‌کم به قدر وسع و توان ِ خودمان کوشیده‌ایم.