غزل شمارهٔ ۴۰۴

با این طاقتی که ندارم، کدام بار را بکشم؟ غم ِ زمانه را بخورم یا فراق ِ یار را تحمل کنم؟

نه زور و قوّت دارم که بتوانم از او کناره جویی کنم، نه این قدرت و توان را دارم که با ناپاکی و شوخی او را در آغوش بگیرم

نه صبوری دارم که بتوانم به عقل خودم رجوع کنم، نه عقلی دارم که آرام و قرار گیرم. دست در آستین بردن و پای در دامن کشیدن کنایه از جایی نشستن و کناره جستن است.

اگر دوستان به آدم جفا کنند، نامردی است آدم به خاطر این جفای دوست، از دوست سیر شود. چون که دوست باید جفای دوست را تحمل کند. اگر جفای دوست را تحمل نکنم، مرد نیستم. (زن هستم!)

وقتی که می‌توان در برابر ِ ستم و جور ِ دشمن صبوری کرد، چرا من در برابر ِ جور ِ یار صبور نباشم؟

وقتی که از دست ِ ساقی از جام ِ صافی و زلال ِ وصل شراب نوشیده ام (وصال را چشیده ام) لاجرَم و ضروری است که پس از نوشیدن ِ شراب ِ وصل، سردرد ِ پس از نوشیدن ِ شراب و خُمار ِ فراق را هم تحمل کنم.

اگر چمن یک گل مثل تو دوباره به دست بیاید، دیده‌یِ بی ارزش ِ خودم را در مقابل ِ خار ِ آن گل خواهم کشید. مثل ِ تو نخواهد آمد.