غزل شمارهٔ ۵۳۹

هوش مصنوعی: عزیزم، زمان آن رسیده که دل ما با عشق و محبت یکی شود، زیرا ما دیگر تاب و توان بیشتری نداریم و تنها آرزوی ما وصال و نزدیکی است.

هوش مصنوعی: ای غریبه، از خصلت دلنشینت دوری می‌کنی و چهره‌ات را از دید مردم پنهان می‌سازی. همچنین، از طبیعت موزون و بی‌نظیرت هم، که در کنار دوستانت به وجود می‌آوری، دوری می‌کنی.

هوش مصنوعی: شما خوشحال و صبورید و چنین به نظر می‌رسد که ما هم می‌توانیم با همین خوشحالی و صبوری رفتار کنیم.

هوش مصنوعی: تو که هیچوقت نگفتی که به ما وفادار نخواهی ماند، آیا حقیقتاً در دل‌ات این بود که نمی‌خواهی به ما نزدیک شوی؟

هوش مصنوعی: آهان، چه آسایش و رحمت بزرگی است که نگاه تو به من می‌افکند! چه بخشش و نعمت عظیمی است که از طرف پدر تو به من می‌رسد!

هوش مصنوعی: برای شکار کردن باید موقعیت را به خوبی در اختیار داشته باشی، چون وقتی این موقعیت به دست آمد، می‌توانی هدف را به راحتی از بین ببری. زمانی که ریشه محبت را از زمین بیرون بکشی، دیگر پیوندی بین شما و آن هدف وجود نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: تو چند بار به من نشان دادی که حافظ عهد و پیمان هستی، اما اکنون فهمیدم که خودت عهد و سوگند را می‌شکنی.

هوش مصنوعی: قبل از این، در تنهایی و آرامش بودم، اما ناگهان تو به جمع ما پیوستی و همه چیز به هم ریخت و به تداخل افتاد.

هوش مصنوعی: اگر جانم را هم در راه تو نثار کنم، باز هم از تو عذرخواهی می‌کنم، زیرا هیچ خدمتی از من برنمی‌آید که شایسته‌ی تو باشد و مورد پسندت قرار گیرد.

هوش مصنوعی: نیشخند بزن و خود را تیز کن تا ما را تلخ نکنید. چرا این‌قدر شیرین صحبت می‌کنی در حالی که شوری در دلم ایجاد کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: شکایت و ناله سعدی شبیه به صدای رعد و برق است، اما تو در کنار او فقط به مانند یک برق می‌خندی.