غزل شمارهٔ ۵۲۱

از انبار های آب دربارهٔ سوارانی که در بیابان ها تشنه اند،بپرس؛تو که در کنار فرات هستی قدر آب را چه می‌دانی؟

با صورت تو شب من روز است و چشم‌هایم از تو روشن است، و اگر بروی شب و روز من یکی می‌شود.

هرچند زمان زیادی منتظر ماندم اما ناامید نشدم، زمان گذشت و قلبم می‌گوید تو حتما می‌آیی.

من انسانی به زیبایی تو ندیدم و نشنیدم، اگر از گل ساخته‌ شده‌ای به حقیقت آمیخته با آب حیات هستی.

در شب‌های تاریک امیدم به چهره‌ی مانند روز توست، همانا گاهی آب زندگانی در تاریکی‌ها جستجو می‌شود.

پس چرا اینقدر زندگی ام را تلخ می کنی، درحالی که تو دارای چنین شیرینی و شهدی هستی؟ جواب تلخ از آن دهان شکرین تو به دور است.

عشق ما به تو در همین پنج روز عمر نیست، بلکه اگر استخوان‌های پوسیده‌ام را بعد از مرگ ببویی، بوی عشق را از آنها استشمام می‌کنی و می یابی.

هر زیبای نمکینی را آنگونه که دوست داری و می‌پسندی وصف کردم، اما ستایش تو را چگونه بگویم؟ که تو بالاتر از صفات هستی.

هم از تو می‌ترسم و هم به تو امیدوارم و از تو کمک می‌خواهم و هم به تو نزدیک می‌شوم، زیرا تو هم کمند بلایی و هم کلید نجات.

به کامِ دلِ دشمن، از چشم دوست افتادم، دوستانم ترکم کردند همانگونه که دشمنانم می‌خواهند.

عجیب است اگر این اشعار سوزناک سعدی در تو اثر نکند، که اگر به پرندگان شکایت کنم در لانه‌هایشان فریاد سر می‌دهند.