غزل شمارهٔ ۵۵۳

هوش مصنوعی: تو مانند درخت سرو در باغ یا مانند ماه، یا پری، یا فرشته، یا تصویری از یک نقاشی هستی.

تصحیح AI: تو در حال رفتن هستی و «افسون می‌کنی». کارهایی انجام می‌دهی که باعث می‌شود سامری در آنجا ناتوان بماند. / سامری: غزل32 بیت2

هوش مصنوعی: هر کسی که یک بار بر او بگذری، در دلش احساس می‌کند که بارها و بارها تو را در ذهن خود می‌بیند.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و دل من در غم تو می‌سوزد، سپس وقتی برمی‌گردی، جانم دوباره زنده می‌شود و شاداب می‌گردد.

هوش مصنوعی: اگر تو به میانه بیایی، مانند شمعی که پروانه‌ها را دور خود جمع می‌کند، بسیاری را جذب خواهی کرد.

هوش مصنوعی: چند بار می‌خواهی چهره‌ات را پنهان کنی؟ با پوشاندن پرده، تنها خود را فریب می‌دهی و در واقع رویت را به ما نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: روزی خواهی آمد و در میان مردم ظاهر خواهی شد تا هر کسی که تو را ببیند، زیبایی و جذابیت تو را مشاهده کند.

هوش مصنوعی: وقتی آفتاب به سمت پایین می‌آید و در فضای دلنشینی قرار می‌گیرد، چون تو را با این زیبایی‌ات می‌بیند، به تماشای تو مشغول می‌شود.

هوش مصنوعی: من در هر روز و شب، تمام وجودم و احساسم را به تو تقدیم کرده‌ام و عشق تو بر دل من نقش بسته و نام تو بر انگشتری که به دست دارم حک شده است.

هوش مصنوعی: سعدی از شدت احساسات و عشق می‌سوزد، چون تو به‌قدری لذت‌بخش و شیرینی که او را از حد معمول فراتر می‌برد.