غزل شمارهٔ ۱۰۸

میان من و تو ارتباطی عمیق و فراتر از زیبایی صرف وجود دارد، وگرنه زیبا رویان زیادی در جهان وجود دارند که میان من و آنان چنین ارتباطی نیست.

اگرچه سراپای وجود من از عشق تو در التهاب و سوختن است و به همین دلیل وجودم از میان رفته، ولی عشق تو هنوز در دلم باقی است.

تا زمانی که بقایای استخوان‌های من هم خاک نشده، شک به دلت راه مده که هوای عشق تو از سرم نخواهد رفت.

 اگر کنارم باشی، به دلم آرامش می‌بخشی  و اگر از نظرم دور باشی، یاد و نشان عشق تو همیشه در دل من باقی خواهد ماند.

هرچند نمی‌توان به درستی زیبایی‌های تو را توصیف کرد، اما تصمیم دارم تا زمانی که زبانم کار می کند، درباره‌ زیبایی ات سخن بگویم.

نمی‌دانم که آیا اندام تو را قامت بخوانم و یا  قیامت، اما می‌دانم چنین اندامی را فقط درخت سروی دارد که متحرک باشد.

اگرچه صورت زیبایت را می‌توان به ماه تشبیه کرد، ولی گمان نمی کنم که ماه دهانی به شیرینی دهان تو داشته باشد.

من سرم را جز در حضور تو بر زمین نخواهم گذاشت، اگر اجازه ندهی سر بر بالین تو بگذارم، دست کم می توانم بر آستان و درگاه تو سجده کنم.

برخیز سعدی، چرا که کوچه محل دیدار معشوق مانند بازاری است که در آن جان تو به پشیزی نمی ارزد.